“Hej, rusz się, staruszku! Poważnie, spadaj!”
Głos, wysoki i pełen arogancji, rozdzielił i tak już ciężkie powietrze w zatłoczonej windzie Thompson Tower, w centrum Chicago.
“Jak śmiesz lekceważyć starszego!” padła odpowiedź czystym, spokojnym głosem, który zaskoczył wszystkich. “Winda jest już przeciążona od twojego przybycia. Jeśli ktoś musi wysiąść, to właśnie ty”.
Kobieta, która właśnie się odezwała – blondynka o ostrych rysach, ubrana w drogi garnitur – odwróciła się gwałtownie.
“Za kogo ty się uważasz, każąc mi się wynosić? Wiesz, kim jestem? Jestem bezpośrednio spokrewniony z Michaelem Thompsonem, samym prezydentem!”. Jego wyniosłe spojrzenie omiotło młodą kobietę z pogardą.
“Nie obchodzi mnie kim jesteś. Przeproś go. Natychmiast.”
Emily Carter zamrugała. Czy ta kobieta była ślepa? Odważyła się rzucić wyzwanie Sophii Reed, słynnej menadżerce Thompson Enterprises? Wszyscy wiedzieli, że jest potężna. A dziś, w dniu rozmowy kwalifikacyjnej… Złe wyczucie czasu.
“Przyszła na rozmowę kwalifikacyjną – mruknął ktoś z tyłu. “Ma przechlapane po tym, jak zdenerwowała Sophię”.
Emily westchnęła wewnętrznie. Nie ma co się nad nią rozwodzić. Odwróciła się do starca, wciąż nieco roztrzęsiona.
“Wszystko w porządku, sir?” zapytała łagodnie.
Uśmiechnął się słabo. “Nic mi nie jest, dziękuję, panienko. Z tobą też wszystko w porządku? Przerwał, a jego oczy błyszczały ciepłem. “Jak masz na imię?
” Emily Carter. ”
“Pracujesz w Thompson Enterprises? – zapytał, wpatrując się w nią uważnie.
“Jeszcze nie, sir. Mam dziś rozmowę kwalifikacyjną”. Uśmiechnęła się, zdenerwowana, ale pełna nadziei.
“Wierzę w ciebie, Emily. Uda ci się.”
Te proste słowa dziwnie rozgrzały jej serce.
“Dziękuję, sir.
Drzwi w końcu otworzyły się z wyzwalającym dingiem. Tłum wypłynął z windy. Emily, podobnie jak kilku innych kandydatów, skierowała się do działu HR.
“Emily Carter?” zawołał wyraźny głos z recepcji.
“To ja – odpowiedziała, ruszając do przodu.
“Chodź, twoja kolej.
Tymczasem w Nowym Jorku, w luksusowym biurze z oknami wychodzącymi na Central Park, Michael Thompson, dyrektor generalny Thompson Enterprises, rozmawiał przez telefon.
“Panie Johnson, czy nasz zespół nie był na JFK, aby powitać dziadka? Sprawdziłeś jego stary dom w Brooklyn Heights? Tam też nic nie ma?” Zirytowany przeczesał dłonią włosy. “Cholerny stary lis… Zakradasz się z powrotem do Stanów, gdy wciąż przechodzisz rekonwalescencję?”
Na drugim końcu rozległ się ochrypły głos:
“Śmiesz pytać? Minął rok, Michael! Rok, odkąd obiecałeś mi synową. Gdzie ona teraz jest? Ożeniłeś się czy nie?”
Michael westchnął: “Dziadku, pokazałem ci akt ślubu”.
“Tylko okładka! Myślisz, że jestem głupi? Chcę się z nią spotkać. Jeśli jej nie zobaczę, to… natychmiast zakończę swoje życie!” Dramatyczna przesada dziadka nie miała sobie równych.
“W porządku, w porządku – odparł Michael. “Jeśli obiecasz, że wyzdrowiejesz, zabiorę cię do niej. Miesiąc, nie dłużej”.
Chrząknięcie, a potem zrezygnowana zgoda.
I nagle:
“Ach, i zatrudnij Emily Carter. Miała dzisiaj rozmowę kwalifikacyjną”.
Michael uniósł brew. “Dziadku, wiesz, że rekrutujemy na podstawie zasług.
“Jeśli dotarła do wywiadu, to dlatego, że ma to coś. Ta Emily Carter… miła, piękna, lubię ją. Kropka.”
Michael powstrzymał westchnienie. “W porządku, zatrudnię go. Jesteś zadowolony?”
W Chicago Emily nerwowo weszła do pokoju rozmów kwalifikacyjnych. Wyciągnęła swoje CV.
“Co za zbieg okoliczności – zadrwiła Sophia Reed, siedząca na końcu stołu. “Odwal się.”
Emily wpatrywała się w nią osłupiała. “Nawet nie przeczytałaś mojego CV”.
“Nie ma takiej potrzeby. Takie śmieci jak ty nie pasują tutaj”.
W Emily wzrósł gniew. “Mścisz się na mnie za windę. Żałosne.” Rzuciła swoje CV na stół. “W takim razie wycofuję swoją aplikację.
Właśnie wtedy otworzyły się drzwi. Wszedł Michael Thompson. Już sama jego obecność ochłodziła pomieszczenie.
“Dlaczego ta twarz wygląda znajomo? – zapytał, a jego ostre spojrzenie padło na Emily. “Kim jest Emily Carter?”
“To ja – odpowiedziała zaskoczona.
Szybko zeskanował jej CV. “Dyplom z projektowania? Czy dział projektowania nadal potrzebuje ludzi?”
“Już pełny, proszę pana” – odpowiedział zdenerwowany kierownik.
“Więc, sekretariat, w treningu. Alex Johnson, dopilnuj jego integracji”.
Emily podążyła za nim, zdezorientowana. Sophia była wściekła. “Ta suka… Zapłaci.”
Kilka godzin później, na otwartej przestrzeni:
Więc jesteś nową laską w biurze” – powiedział Ryan Patel, dyrektor ds. marketingu, gdy się zbliżył. Jego spojrzenie bez zażenowania wyszczególniało ją. Sięgnął po jej ramię.
Emily odepchnęła ją i spoliczkowała. “Co ty wyprawiasz?!”
Oczy Ryana rozszerzyły się. “Śmiesz mnie uderzyć?!”
“Właśnie mnie nękałeś. Uderzenie było miłosierdziem”.
Zaśmiał się. “Udajesz, że ścigasz pana Thompsona, a odmawiasz zwykłego kontaktu ze mną? Przestań udawać.”
“Panie Thompson!” zawołała teatralnie Sophia.
Michael natychmiast opuścił swoje biuro z ponurą miną.
Emily wskazała na Ryana, który próbował uciec. “Nie ruszaj się!”
“Puść mnie!” – zaprotestował.
“Co się dzieje? – zapytał Michael lodowatym głosem.
“Prześladował mnie!” – powiedziała Emily, jej głos drżał, ale był stanowczy.
Ryan szybko zaczął błagać: “Nigdy! To ona do mnie przyszła! Wykorzystuje mnie do wspinaczki. Zwolnij ją!”
Emily spojrzała na niego. “Zatrudniłeś mnie.”
Zapadła napięta cisza.
Ryan, myśląc, że wygrał, wypiął pierś. “Widzi pan, panie Thompson? Ten manipulant…”
“Wynoś się. Natychmiast” – powiedział lodowato Michael.
Oczy Emily rozszerzyły się. “Co? On to zrobił, nie ja! Dlaczego mnie odesłał?!”
Michael westchnął, pocierając skronie. “Mówię o nim. Nie o tobie.”
