Miała wrażenie, że wstyd, złość i rozczarowanie pieką ją od środka. Po drugiej stronie Greta wciąż próbowała się tłumaczyć, raz słodko, raz agresywnie, jakby była przyzwyczajona do tego, że dostaje wszystko, czego zapragnie.
— Naprawdę robisz z igły widły, powiedziała zirytowana Greta. Jesteś śmieszna. Gdybyś nie patrzyła na konto, nawet byś nie zauważyła.
— To nie były twoje pieniądze, Greta. — Głos Sofii był spokojny, lodowaty. — Ukradłaś je. Możesz to nazywać jak chcesz, ale kradzież to kradzież.
— O Boże, znowu ten ton! Nudne to już. Oddam ci. Czego jeszcze chcesz?
Sofia zamknęła oczy. Miała przed sobą kobietę przyzwyczajoną do bezkarności.
— To nie wystarczy, Greta. Tym razem nie.
— I co niby zrobisz? Powiesz braciszkowi? Ośmieszysz nas wszystkich? Nawet nie wiesz, w co się pakujesz.
Sofia wzięła powoli oddech.
— Powiem Lucasowi. I porozmawiam z bankiem. A później… zobaczymy. Ale nie będę już milczeć.
Greta parsknęła.
— Ty i twoje zasady… jesteś żałosna.
Rozłączyła się.
Sofia została w kuchni, z telefonem w drżących palcach. Chciała krzyczeć, rzucić czymś, rozpłakać się — ale nic z tego nie zrobiła. Już nie była tą dziewczyną, która zawsze ustępowała.
Drzwi wejściowe trzasknęły. Wszedł Lucas, z siatką zakupów.
— Słyszałem, że wołałaś. Co się stało?
Sofia spojrzała na niego. Po raz pierwszy tak naprawdę spojrzała — nie jak na mężczyznę, którego kocha, lecz na kogoś, kto musi w końcu usłyszeć prawdę.
— Greta użyła mojej karty. Kupiła płaszcz za ponad 1200 euro. Użyła mojego PIN-u.
Lucas zamarł.
— Co? Greta by… nie, niemożliwe.
— Rozmawiałam z nią. Przyznała się. Powiedziała, że „odda, jak będzie mogła”.
Lucas odłożył zakupy z hukiem.
— Jak znała PIN?
— Bo ufałam twojej rodzinie, odpowiedziała Sofia gorzko. Ale koniec z tym.
Lucas zaczął chodzić po kuchni.
— Muszę z nią porozmawiać. To nie w porządku.
— Nie, Lucas. Porozmawiamy z nią razem. Chcę, żeby oddała wszystko od razu. I chcę, żeby twoja rodzina zrozumiała, że nie mogą już mnie traktować jak nic niewarte powietrze.
Lucas zatrzymał się.
— Proszę, nie rób z tego wojny…
Sofia zaśmiała się krótko, pusto.
— Lucas… wojna zaczęła się dawno temu. W dniu naszego ślubu.
Usiadła przy stole, zmęczona do granic.
— Kiedy twoja matka mówiła, że mnie porzucisz, a mieszkanie zostawisz sobie. Kiedy mnie upokarzała, a ty… — spojrzała mu prosto w oczy — nic nie mówiłeś. Nigdy.
Lucas poczerwieniał.
— Nie chciałem dram… Myślałem, że…
— Myślałeś, że będę siedzieć cicho. Ale koniec.
Sofia splótła dłonie.
— Teraz są dwie drogi, Lucas. Albo stawiamy granice razem, albo… nie wiem, ile jeszcze wytrzymam.
Lucas usiadł naprzeciwko.
— Kocham cię, Sofia. Tylko że z nimi… z nimi zawsze było trudno. Całe życie próbowałem ich godzić…
— Teraz musisz zacząć troszczyć się o nas. O mnie. Jestem twoją rodziną. Nie Greta. Nie Margarita. Ja.
Lucas spuścił wzrok, ale po chwili skinął głową.
— W porządku. Pójdziemy do niej razem. Dzisiaj. Odda pieniądze. I przeprosi. Porozmawiam też z mamą. Postaram się…
— Nie staraj się. Zrób to.
Tego samego wieczoru poszli do Grety. Ta otworzyła drzwi z miną jakby ktoś ją zmusił do wstania z kanapy w najgorszym możliwym momencie. Gdy Sofia zażądała zwrotu pieniędzy i przeprosin, a Lucas po raz pierwszy powiedział do siostry stanowczo, Greta przestała udawać niewiniątko.
Nie było płaczu, nie było wykrętów — tylko wściekłość, którą musiała przełknąć.
Jeszcze tej samej nocy pieniądze wróciły na konto Sofii. Bez słowa wyjaśnienia. Tylko krótki SMS:
„Masz. Ciesz się.”
Następnego dnia zadzwoniła Margarita.
— Sofia, kochanie, słyszałam, że zrobiłaś aferę…
— Nie zrobiłam afery, przerwała jej Sofia spokojnie. Zażądałam szacunku. Jeśli to dla pani skandal… to nie mój problem.
Po drugiej stronie zapadła cisza.
— Nie podoba mi się twój ton — syknęła w końcu Margarita.
— Pani ton też nigdy mi się nie podobał, odparła Sofia. Od dziś żadnych docinków. Żadnych uwag. Jeśli chce pani ze mną żyć w zgodzie — świetnie. Jeśli nie — poradzę sobie.
Margarita rozłączyła się bez słowa.
Lucas, stojąc w drzwiach kuchni, patrzył na Sofię z czymś pomiędzy szokiem, dumą i lękiem.
— Nie wiedziałem, że potrafisz być… tak silna.
Sofia uśmiechnęła się smutno.
— Sama nie wiedziałam. Ale teraz już wiem. I nie zamierzam się cofać.
Lucas objął ją. Mocno, prawdziwie.
Po raz pierwszy od dawna Sofia poczuła, że ma kogoś po swojej stronie.
Że nie walczy sama.
A walka trwała — to wiedziała. Margarita nie była kobietą, która tak łatwo się poddaje. Greta tym bardziej. Ale Sofia nie miała już zamiaru być ich ofiarą. Ani ich celem. Ani ich zabawką.
Teraz była kimś innym.
Kobietą, która potrafi bronić siebie.
Kobietą, która nie pozwoli nikomu więcej decydować o jej życiu.
I choć wojna trwała, Sofia nie zamierzała stracić tego, co kochała.
Bo tym razem walczyła świadomie. I walczyła o siebie.
