— Pij. Miód i dziurawiec. Rozgrzeje cię od środka.
Elena próbowała ją podnieść, ale ręce jej drżały. Gorący płyn poparzył jej usta, ale kiedy ciepło rozlało się po jej ciele, po raz pierwszy od wielu dni poczuła, że wciąż żyje.
Damian usiadł obok niej, obserwując ją z uwagą, z jaką człowiek strzeże ostatniej iskry w nocy.
— Skąd pochodzisz? — zapytał cicho.
— Z Magury… — szepnęła. — Uciekłam.
— Od kogo?
Wpatrywała się w płomienie.
— Z życia, które nie było moje.
Nie naciskał na nią. Tylko powoli skinął głową. W górach nikt nie zadaje zbędnych pytań – każdy nosi swój ból, a nie każdy ból chce ujrzeć światło dzienne.
Cisza była wypełniona jedynie trzaskiem drewna. Elena wyciągnęła nogi i poczuła, jak krew wraca do nich.
Damian zdjął ze ściany suchą koszulę i podał ją jej.
— Załóż ją. Będzie na ciebie za duża, ale jest sucha.
Kiedy zakładał jej czapkę, zauważył cienką, białą bliznę na jej ramieniu — jakby po nożu.
— Kto ci to zrobił? — wyrwało mu się.
Elena zadrżała.
— To nie ma znaczenia. Ważne jest to, że odszedłem.
Zacisnął pięści. W jego spojrzeniu pojawiło się coś ciężkiego — nie tylko gniew, ale ból, który znał.
— Ludzie mogą być potworami — powiedział ochrypłym głosem. — Zwłaszcza ci, którzy uważają, że mają prawo do wszystkiego.
Spojrzała na niego uważnie.
— Czy ty też przed czymś uciekasz, Damianie?
Uśmiechnął się gorzko, nie odrywając wzroku od ognia.
— Byłem lekarzem w Sofii. Nie udało mi się uratować mojej żony. Zima była taka sama… Mroźna. Mówi się, że Bóg zabiera najlepszych, ale czasami po prostu myli adres. Potem przyjechałem tutaj. Do ciszy.
Serce Eleny się skurczyło. Chciała dotknąć jego ręki, ale powstrzymała się.
— A teraz mieszkasz sam?
— Zioła i wiatr. To mi wystarcza.
— A może nie… — uśmiechnęła się nieznacznie. — Może Bóg się nie pomylił. Może po prostu chciał, żebyś uratował kogoś innego.
Spojrzał na nią. Ich oczy spotkały się i czas się zatrzymał.
Na zewnątrz burza ucichła, śnieg padał cicho, jak błogosławieństwo.
Później, kiedy zasnęła, Damian pozostał przy kominku i słuchał jej oddechu.
Każdy oddech był obietnicą życia. Ostrożnie przykrył ją kolejnym kocem i po raz pierwszy od lat pozwolił sobie spojrzeć na twarz — nie jako lekarz, ale jako człowiek, który znów potrafi czuć.
Rano słońce przebiło się przez zamarznięte szyby. Lód na oknach lśnił jak kryształ.
Elena obudziła się zapachem chleba i tymianku.
Na stole czekała na nią miska gorącej zupy.
— Nie spałeś? — zapytała.
— Góry nie pozwalają długo spać — odpowiedział z uśmiechem.
Ona uśmiechnęła się w odpowiedzi.
— Nie mogę wrócić. Tam… nie ma dla mnie miejsca.
— W takim razie zostań tutaj — powiedział po prostu. — Dopóki nie zdecydujesz, czego chcesz.
Ona spuściła wzrok.
— A jeśli zdecyduję się nie wyjeżdżać?
Zamarł, a potem podszedł do niej.
— W takim razie będziesz musiał przyzwyczaić się do wiatru, ciszy… i do mnie. Żadna z tych rzeczy nie jest łatwa.
Elena uśmiechnęła się cicho, ciepło.
— Po tym, co przeżyłem, burza już mnie nie przeraża.
Otworzył drzwi.
— Chodź. Zobacz.
Na zewnątrz świat był inny. Białe góry lśniły w słońcu, powietrze było przejrzyste i czyste jak modlitwa. Elena stała na progu, a wiatr delikatnie muskał jej twarz.
Damian nałożył jej swoje stare płaszcze na ramiona.
— Te góry leczą, jeśli im na to pozwolisz — powiedział. — Być może uleczą również ciebie.
Spojrzała na niego.
— A tobie, doktorze?
On pochylił głowę.
— Jeśli zostaniesz — może i mnie.
Ich ręce się zetknęły. Drżał – minęło tyle czasu, odkąd ostatni raz czuł ciepło.
— W takim razie zostanę — powiedziała. — Dopóki burza nie ucichnie. Albo dopóki nie powiesz mi, żebym wyszła.
Pogłaskał jej włosy — już suche, lśniące w słońcu.
— Niech więc burza nigdy się nie kończy — szepnął.
Elena uśmiechnęła się i zrobiła krok do przodu. Śnieg wirował wokół nich, lekki jak błogosławieństwo.
Burza już nie szalała — oddychała razem z nimi.
Wiosną, kiedy śnieg stopniał, starej chatki nie nazywano już „domem pustelnika”.
Ludzie z doliny mówili:
— Tam mieszkają dwoje. Ona się śmieje, a on nadal gra na skrzypcach.
A kiedy wiatr schodził po zboczu, niósł melodię — ciepłą, delikatną, tak czystą, że nawet burza milkła, aby ją usłyszeć.
Koniec.
