W piwnicach starej fabryki tekstylnej w Lille znajdował się korytarz, który nie pojawiał się w żadnych oficjalnych niemieckich dokumentach z okresu okupacji. Żołnierze Wehrmachtu wiedzieli, gdzie się znajduje, ale nigdy nie wspominali o jego lokalizacji w raportach ani korespondencji. Była to tajemnica szeptana między zmianami strażników, przekazywana wyłącznie ustnie wśród oficerów, którzy musieli o niej wiedzieć, i zapisywana w osobistych notatnikach, które zostały spalone przed wycofaniem się Niemców w 1944 roku.
Korytarz prowadził do wzmocnionych stalowych drzwi, pomalowanych na przemysłowy szary kolor, bez żadnych zewnętrznych oznaczeń, tylko z numerem napisanym białą kredą, który ktoś kilkakrotnie próbował wymazać, ale który zawsze pojawiał się ponownie: 47. Po drugiej stronie rzeczywistość była tak brutalna, że wiele kobiet, które tam weszły, modliło się o śmierć przed świtem, ponieważ śmierć wydawała się bardziej miłosierna niż przetrwanie kolejnej nocy w tym miejscu.
Marguerite Delorme miała 24 lata, kiedy po raz pierwszy zeszła po tych wilgotnych betonowych schodach w mroźny marcowy poranek 1943 roku. Była pielęgniarką-wolontariuszką Czerwonego Krzyża, córką szanowanego farmaceuty z Roubaix, i przez ostatnie 18 miesięcy opiekowała się rannymi cywilami w prowizorycznych szpitalach w całym regionie. Marguerite nie była członkinią ruchu oporu, nie nosiła broni i nie wiedziała, jak robić bomby ani sabotować tory kolejowe. Jej jedyną zbrodnią, jeśli można to tak nazwać, było udzielenie pomocy rannemu młodemu mężczyźnie, który krwawił na chodniku przed miejskim targiem, bez pytania, po której stronie wojny walczył. Chłopak był łącznikiem ruchu oporu.
Trzy dni później, o 4:30 rano, gestapo zapukało do drzwi domu rodziny Delorme, z tą metodyczną przemocą, która nie potrzebowała krzyków, aby terroryzować, wystarczył odgłos butów wchodzących po drewnianych schodach i światło latarni przecinające ciemność pokoi. Marguerite została zabrana bez możliwości pożegnania się, bez czasu na zabranie płaszcza lub założenie odpowiednich butów. Umieszczono ją z tyłu wojskowej ciężarówki pokrytej plandeką wraz z sześcioma innymi kobietami, których nigdy wcześniej nie widziała, wszystkie z tym samym zdezorientowanym wyrazem twarzy, charakterystycznym dla osób, które jeszcze nie do końca rozumieją, co się z nimi dzieje, ale już przeczuwa, że na końcu tej podróży czeka je coś strasznego.
Podróż trwała niecałe 20 minut, ale wydawała się wiecznością. Każde wyboje na drodze powodowały, że ciała pasażerów uderzały o zimne metalowe ściany, a każde gwałtowne hamowanie wywoływało stłumione westchnienia kobiet, które próbowały trzymać się, gdzie tylko mogły. Kiedy ciężarówka w końcu się zatrzymała i odsłonięto plandekę, Marguerite po raz pierwszy ujrzała zrujnowaną fasadę dawnej fabryki tekstylnej Roussel and Fields – budynek z czerwonej cegły, poczerniały od sadzy i kwaśnych deszczy z lat wojny, z rozbitymi oknami, które wyglądały jak puste oczy wyczekujące przybycia nowych ofiar.
Fabryka została zamknięta w 1940 roku, tuż po niemieckiej okupacji, kiedy właściciel uciekł do Anglii, zabierając ze sobą plany maszyn i pozostawiając jedynie zardzewiałe konstrukcje żelazne i puste hale, w których niegdyś pracowało ponad 200 robotników. Jednak Niemcy znaleźli zastosowanie dla tej zapomnianej przestrzeni. Przekształcili parter w magazyn zaopatrzeniowy, pierwsze piętro w tymczasowe kwatery dla przechodzących żołnierzy, a piwnicę – tę wilgotną, zimną piwnicę, w której niegdyś znajdowały się kotły i przemysłowe kadzie do barwienia – w coś, o czym nigdy nie wspomniano w oficjalnych dokumentach okupacyjnych.
Tam, w labiryncie wąskich korytarzy oświetlonych słabym, nieustannie migoczącym światłem żarówek, stworzyli przestrzeń, w której nie obowiązywały zasady wojny, gdzie konwencja genewska była tylko odległym wspomnieniem, a francuskie kobiety znikały na dni, tygodnie lub na zawsze. Marguerite poczuła ten zapach, zanim jeszcze zeszła po schodach. Była to mdła mieszanka pleśni, tanich środków dezynfekujących, spoconych ciał i czegoś metalicznego, co natychmiast rozpoznała jako starą krew – ten specyficzny zapach, który przylega do ścian i podłóg, gdy nie ma odpowiedniej wentylacji lub nie podejmuje się prawdziwych wysiłków w celu sprzątania.
Niemiecki żołnierz w zakurzonym mundurze popchnął ją od tyłu, przez co potknęła się na pierwszym stopniu i musiała złapać się zardzewiałej poręczy, aby nie upaść twarzą na beton. Za nią pozostałe kobiety schodziły w milczeniu, a jedynym dźwiękiem było echo ich kroków w tunelu. Marguerite zdała sobie sprawę, że żadna z nich nie płakała ani nie błagała, ponieważ wszystkie zrozumiały, że na dole błagania są bezużyteczne.
Kiedy dotarli do głównego korytarza piwnicznego, Marguerite po raz pierwszy zobaczyła drzwi. Było ich w sumie siedem, rozmieszczonych nieregularnie wzdłuż korytarza o długości około 40 metrów. Każde z nich było wykonane z ciężkiego metalu, z małymi, zakratowanymi okienkami na wysokości oczu i wzmocnionymi zamkami na zewnątrz. Niektóre były otwarte, odsłaniając maleńkie cele z żelaznymi pryczami i prowizorycznymi wiadrami służącymi za toalety. Inne pozostawały zamknięte, ale z ich wnętrza dochodziły stłumione odgłosy, ciche jęki, szepty po francusku, które brzmiały jak niekompletne modlitwy.
Wtedy Marguerite dostrzegła drzwi na końcu korytarza, ostatnie, które wyróżniały się spośród pozostałych nie ze względu na swój rozmiar czy kolor, ale z powodu absolutnej ciszy, która z nich emanowała, oraz liczby napisanej białą kredą: 47. Słuchając tej historii, trudno sobie wyobrazić, że takie miejsca naprawdę istniały, ukryte w zapomnianych zakątkach okupowanej Europy, działające w cieniu, podczas gdy oficjalna wojna szalała na polach bitew i na pierwszych stronach gazet. Ale pokój 47 był prawdziwy.
Niemiecki oficer w średnim wieku, w okularach z drucianą oprawką i z notesem w ręku, wyszedł z jednego z bocznych pomieszczeń i spokojnie podszedł do grupy więźniów. Nie krzyczał ani nie groził, po prostu obserwował każdego z nich z zimnym, profesjonalnym dystansem kogoś, kto ocenia bydło lub sprzęt laboratoryjny. Marguerite poczuła, jak jego wzrok przesuwa się po jej twarzy, w dół szyi, oceniając jej sylwetkę, a następnie robi notatkę na tabliczce z notesem za pomocą pióra wiecznego zbyt drogiego, by znajdowało się w rękach kogoś pracującego w brudnej piwnicy.
Oficer wskazał trzy kobiety, w tym Marguerite, i powiedział coś po niemiecku do strażnika. Marguerite nie mówiła płynnie po niemiecku, ale rozpoznała słowo, które było wielokrotnie powtarzane w kolejnych dniach: „Versuch” (eksperyment). Trzy wybrane kobiety zostały oddzielone od grupy i zaprowadzone do mniejszego pomieszczenia po lewej stronie pokoju 47, gdzie znajdował się metalowy stół, instrumenty medyczne ułożone z chirurgiczną precyzją na emaliowanej tacy oraz silny, gryzący zapach eteru.
Marguerite, pielęgniarka zaznajomiona ze środowiskiem procedur medycznych, od razu zdała sobie sprawę, że nie jest to typowa stacja pierwszej pomocy. Nie było tam sprzętu pierwszej pomocy, taśmy klejącej ani czystych bandaży, żadnych podstawowych środków opieki nad pacjentami. Były tam rzędy szklanych strzykawek, butelki z dziwnie zabarwionymi płynami, ręcznie napisane etykiety w języku niemieckim z terminologią, której nie do końca rozumiała, oraz otwarty zeszyt z kartką wypełnioną liczbami i tabelami.
Lekarz wojskowy w białym fartuchu poplamionym czymś przypominającym jod wszedł do pokoju bez pozdrowienia, po prostu umył ręce w brudnej umywalce i zaczął przygotowywać zastrzyk. Wtedy Marguerite zrozumiała, że nie jest tam, aby być przesłuchiwaną w sprawie ruchu oporu, że nie jest tam, aby podpisywać zeznania lub potępiać towarzyszy, których nawet nie znała. Była tam, ponieważ jej młode, zdrowe ciało było przydatne w inny sposób: jako ludzki królik doświadczalny do testów, na które żaden cywilizowany rząd nigdy by nie pozwolił, jako materiał jednorazowego użytku do badań medycznych, który później zostanie zakopany wraz z dowodami i zwłokami.