W lipcu 2018 roku czworo młodych ludzi zniknęło bez śladu w odległych rejonach Parku Narodowego Yellowstone.
Ethan Cole, Maya Lynn, Daniel Brooks i Claire Donovan opuścili szlak ratunkowy, by zapuścić się głębiej w dolinę Lamar, i nigdy nie wrócili.
Przez sześć lat ich rodziny żyły w udręce, sądząc, że zginęli i zostali całkowicie wymazani z powierzchni ziemi przez siły natury, aż pewnego dnia odkryto zakopane urządzenie właśnie w miejscu, gdzie zaginęli.
W środku znajdowały się nowe zdjęcia czterech zaginionych osób.
Wciąż żyli, wychudzeni, przetrzymywani w nieznanej, ciasnej przestrzeni.
Jednak na każdym zdjęciu ich twarze zostały celowo zamazane.
W miejscu, gdzie powinny znajdować się ich twarze, pozostały jedynie brutalne, postrzępione zadrapania, jakby ich tożsamość została wymazana z samych zdjęć.
Letni poranek w dolinie Lamar rozpoczął się w charakterystycznej ciszy dzikiej przyrody, gdzie rozległe pasma otwartych łąk rozciągały się w promieniach słońca, a gęste lasy tworzyły trudne do dostrzeżenia plamy ciemności.
Jest to jeden z najbardziej odległych i najrzadziej monitorowanych obszarów Parku Narodowego Yellowstone, gdzie zaledwie kilkaset metrów od głównego szlaku wszelkie ślady mogą całkowicie zniknąć.
Około godziny 8:10 rano 18 lipca 2018 r. system rejestracji przy stacji strażników Northeast Ranger Station odnotował wejście czteroosobowej grupy turystów na teren Lamar Valley przeznaczony dla turystów poruszających się samodzielnie – rozległy obszar o niewielkim natężeniu ruchu, na którym praktycznie nie ma stałego nadzoru.
W skład grupy wchodził 32-letni Ethan Cole, inżynier mechanik z wieloletnim doświadczeniem w alpinizmie.
Maya Lynn (28 lat), fotografka krajobrazu; Daniel Brooks (30 lat), student medycyny o dobrej kondycji fizycznej, ale bez doświadczenia w wielo-dniowych wyprawach; oraz Claire Donovan (27 lat), niezależna dziennikarka, która brała udział w wielu wyprawach terenowych.
Zgodnie z danymi rejestracyjnymi planowali oni podążać głównym szlakiem przez dolinę Lamar, rozbijać obozy w wyznaczonych miejscach i powrócić po 4 dniach, zamierzając nawiązywać łączność, gdy tylko pojawi się zasięg.
W ciągu pierwszych dwóch dni wszystkie dane były zgodne z planem podróży, w tym zdjęcia przedstawiające grupę poruszającą się przy stabilnej pogodzie i na stosunkowo otwartym terenie, bez żadnych nietypowych oznak.
Jednak trzeciego dnia rano aparat Mayi zarejestrował ostatnie zdjęcie, na którym cała grupa stała na skraju gęstego lasu.
za nimi teren zaczynał się zmieniać, pojawiały się pasma skaliste i zagłębienia, których nie było na wytyczonej trasie.
Kolejne dane dotyczące lokalizacji wykazały, że zboczyli z głównego szlaku i wkroczyli na nieoznakowany teren, gdzie ukształtowanie terenu stało się bardziej skomplikowane, a komunikacja była praktycznie niemożliwa.
O godz. 9:02
Tego samego dnia Daniel wysłał krótką wiadomość do krewnych, w której wspomniał jedynie, że wkrótce utracą łączność, a grupa będzie kontynuować marsz bez żadnych sygnałów ostrzegawczych ani próśb o pomoc.
Była to ostatnia odnotowana wiadomość od któregokolwiek z członków grupy; po tym wydarzeniu wszystkie cztery urządzenia jednocześnie straciły sygnał i nigdy więcej się nie połączyły.
W ciągu pierwszych 24 godzin utrata łączności nie wzbudziła większego niepokoju, ponieważ ukształtowanie terenu w Yellowstone często powoduje długotrwałe przerwy w sygnale.
Jednak gdy minął przewidywany termin powrotu, zaczęli uważać tę ciszę za niepokojącą.
ciągłe nieodbierane połączenia, brak odpowiedzi na wiadomości oraz brak jakichkolwiek oznak, że opuścili ten obszar lub zmienili plany.
Już czwartego dnia przedłużająca się cisza sprawiła, że niepokój przerodził się w poważne podejrzenia, zwłaszcza gdy rodzina potwierdziła, że brak kontaktu przez tak długi czas nie pasował do zwyczajów Ethana i Clare, którzy podczas poprzednich podróży zawsze utrzymywali z nami kontakt.
Wieczorem piątego dnia, po ponownym sprawdzeniu całego harmonogramu, lokalizacji urządzeń oraz przewidywanych punktów kontaktu, które nie przyniosły żadnych rezultatów, rodziny skontaktowały się bezpośrednio z lokalnymi strażnikami, aby zgłosić ten incydent.
Zaraz po zgłoszeniu zaginięcia w rejonie Lamar Valley w Parku Narodowym Yellowstone rozpoczęto zakrojoną na szeroką skalę akcję poszukiwawczo-ratowniczą, koordynowaną wspólnie przez strażników parku, profesjonalne ekipy poszukiwawcze oraz lokalne jednostki wsparcia.
W początkowej fazie obszar poszukiwań wyznaczono na podstawie wcześniej zarejestrowanej trasy, obejmującej główny szlak, którym zamierzano podążać, oraz odnotowane miejsca noclegowe, z których zespoły naziemne dzielono na mniejsze grupy w celu systematycznego przeczesywania poszczególnych odcinków, podczas gdy jednostki z psami tropiącymi wykorzystywano do śledzenia poszczególnych zapachów na podstawie przedmiotów przekazanych przez rodziny, a helikoptery skanowały z powietrza rozległy teren w poszukiwaniu wszelkich nieprawidłowości.
W kolejnych dniach, wobec braku konkretnych wyników, obszar poszukiwań rozszerzono poza główny szlak na boczne ścieżki oraz tereny poza szlakiem, gdzie turysta mógł zboczyć z trasy przypadkowo lub celowo.
Ekipy poszukiwawcze musiały zmierzyć się ze złożonym ukształtowaniem terenu w Parku Narodowym Yellowstone, obejmującym gęste lasy, nierówne pasma skaliste, wilgotne zagłębienia oraz obszary o ograniczonej widoczności.
Chociaż zmienna pogoda, charakteryzująca się przelotnymi opadami deszczu i silnym wiatrem, miała bezpośredni wpływ na stan śladów na ziemi w trakcie poszukiwań, nie odnotowano żadnych sygnałów SOS.
Nie znaleziono żadnych urządzeń elektronicznych nadających sygnał, a nic nie wskazywało na to, by grupa próbowała nawiązać kontakt lub pozostawiła jakieś ślady, co znacznie zmniejszało prawdopodobieństwo, że nadal swobodnie poruszała się po tym terenie.
Ekipy poszukiwawcze zbadały również typowe hipotezy, takie jak wypadki spowodowane upadkami, poślizgnięciami na stromym terenie lub atakami dzikich zwierząt, ale nie znalazły żadnych potwierdzających dowodów ani śladów biologicznych czy fizycznych typowych dla ataków zwierząt.
Tymczasem ostateczne dane dotyczące lokalizacji urządzeń mobilnych wykazały, że grupa nie opuściła pierwotnie zidentyfikowanego obszaru i nie ma dowodów na to, by opuściła dolinę Lamar lub zbliżyła się do pobliskich obszarów zamieszkanych, co spowodowało, że rozszerzona fala zawsze wracała do pierwotnego obszaru centralnego.
Po wielu dniach intensywnych, nieprzerwanych poszukiwań, łączących działania naziemne i powietrzne, operacja zaczęła napotykać ograniczenia zasobów i trudności w utrzymaniu pierwotnej skali działań, zwłaszcza w sytuacji braku konkretnych tropów, które pozwoliłyby na zmianę kierunku poszukiwań.
Przeprowadzono wewnętrzne przeglądy w celu zidentyfikowania ewentualnych pominiętych obszarów lub błędów w początkowych założeniach, jednak w procesie wyszukiwania nie stwierdzono żadnych wyraźnych błędów.
Wszystkie istotne obszary zostały sprawdzone co najmniej raz.
Ostateczny wynik pozostał taki sam jak pierwszego dnia i nadal nie ma żadnych wyraźnych wskazówek co do przyczyny zaginięcia.
Po zakończeniu oficjalnej akcji poszukiwawczej wszystkie służby wycofały się z obszaru Lamar Valley w Parku Narodowym Yellowstone, pozostawiając sprawę otwartą, ale bez jasnych odpowiedzi dotyczących losu czterech zaginionych osób.
Władze musiały opierać się na wstępnych hipotezach, aby wyjaśnić ten incydent.
Najczęściej chodzi o ryzyko wypadku podczas poruszania się po trudnym terenie lub o to, że grupa zboczy ze szlaku i nie będzie w stanie wrócić.
Jednak żadna z tych hipotez nie ma solidnych podstaw, ponieważ podczas wcześniejszych poszukiwań nie znaleziono żadnych śladów potwierdzających ich słuszność.
Nie znaleziono śladów zbiorowego upadku na zboczach, nie ma dowodów na istnienie tymczasowych obozowisk ani żadnych oznak wskazujących na długotrwałe próby przetrwania po utracie środków łączności – co jest typowe dla przypadków zaginionych turystów.
Jednocześnie brak dowodów biologicznych lub fizycznych sprawiał, że interwencja ze strony dzikich zwierząt wydawała się mało prawdopodobna, zwłaszcza na obszarze, gdzie ślady pozostawione przez zwierzęta zazwyczaj są wyraźnie widoczne.
W tym kontekście sprawa opierała się na wielu przypuszczeniach, jednak żadne z nich nie było na tyle przekonujące, by stało się oficjalnym wnioskiem, w związku z czym status prawny czterech ofiar pozostał niezmieniony – nadal uznano je za zaginione, nie przypisując im żadnej innej konkretnej kategorii.
Dla rodzin i przyjaciół brak jednoznacznej odpowiedzi spowodował, że przez długi czas panowała atmosfera niepewności, w której nadzieja i wątpliwości współistniały.
Nie mieli żadnych dowodów, by sądzić, że ich bliscy zginęli, ale nie mieli też żadnych podstaw, by wierzyć, że żyją, co uniemożliwiało im emocjonalne pogodzenie się z tą sytuacją.
W pierwszych miesiącach po zakończeniu poszukiwań media nadal śledziły tę sprawę i relacjonowały zaginięcie.