Skrzypienie łóżka w sypialni mówiło jej więcej niż jakiekolwiek słowa. A jednak Aurelia podeszła do drzwi. Chciała po raz ostatni zobaczyć męża — zobaczyć go i zapytać: czyżby w wieku dwudziestu siedmiu lat stała się dla niego zbyt stara?
Urodził się 1 sierpnia 1948 roku w Rydze, w wielodzietnej rodzinie o bardzo skromnych warunkach materialnych. Ojciec, Edmund Kalniņš, pracował jako mechanik samochodowy, a matka była gospodynią domową. Pomimo skromnego zawodu Edmund był człowiekiem oczytanym i nadał synowi imię na cześć legendarnego staro-skandynawskiego króla Iwara Bezkościanego.
Rodzice mieli nadzieję, że Ivar wybierze solidny zawód, który pozwoli mu godnie zarabiać na życie. W wieku czternastu lat, będąc jeszcze uczniem szkoły średniej, nastolatek zaczął uczyć się zawodu ślusarza, a następnie zdobył umiejętności w zakresie naprawy sprzętu komputerowego.
Tuż przed ukończeniem szkoły młody Kalniņš „zbuntował się”. Ku przerażeniu rodziców Ivar stał się fanem Beatlesów, zapuścił długie włosy i zaczął nosić spodnie z rozkloszowanymi nogawkami. Wkrótce chłopak założył własny zespół rockowy, z którym grał na potańcówkach w Rydze i Jurmali.
Ivar oświadczył rodzicom, że nie zamierza wybierać żadnego „pewnego” zawodu, lecz chce poświęcić swoje życie sztuce. W rezultacie Kalniņš rozpoczął studia na wydziale teatralnym Łotewskiego Państwowego Konserwatorium im. J. Vitola.
W 1971 roku Ivar, student konserwatorium, poznał skromną dziewczynę o imieniu Ilga. Młodzi ludzie zakochali się w sobie. Ivar poprosił Ilgę o rękę, a ona zgodziła się. Wkrótce w rodzinie urodziły się dwie córki — Una i Elena.
Jako student Ivar nie należał bynajmniej do najpilniejszych, ale ratowała go „aktorska aparycja”: mówiono, że Kalnynszu idealnie pasowałby do Hollywoodu.
W 1972 roku, będąc na trzecim roku studiów w konserwatorium, Ivar został przyjęty do zespołu Akademickiego Teatru Artystycznego im. J. Rainisa. W teatrze nie spieszyli się z proponowaniem Kalninszowi znaczących ról, za to do jego życia wkroczyło kino.
W tym samym 1972 roku Ivar zagrał w Ryskiej Wytwórni Filmowej niewielką rolę w filmie „Ilga-Ivolga”. Zaraz potem otrzymał rolę w filmie sportowym „Prawo do skoku”, który tym razem kręcono w wytwórni „Mosfilm”.
Reżyserzy zwrócili uwagę na „nie-radzieckie piękno” tego bałtyckiego aktora: od tego momentu Kalninsza zaczął regularnie otrzymywać propozycje niewielkich ról zachodnich szpiegów, niemieckich oficerów itp.
Drogę do prawdziwej sławy utorowała Kalninszowi jego koleżanka z teatru, słynna radziecka aktorka Vija Artmane. To właśnie Vija zaproponowała reżyserowi Janisowi Streichowi, który zamierzał nakręcić dramat „Teatr” na podstawie powieści Somerseta Moema, kandydaturę Iwara. Dzięki protekcji Artmane rola Toma Fennella, młodego kochanka starzejącej się primadony, trafiła do Kalnynsza i stała się jego „biletem do sławy” w radzieckim kinie.
Po filmie „Teatr” propozycje spadły na Kalninsza jak z rogu obfitości. Ivar grał w wielu filmach, często wcielając się w role obcokrajowców.
W 1985 roku Kalnynsza ogarnęła druga fala ogólnokrajowej popularności, która była jeszcze większa niż pierwsza.
W melodramacie Igora Maslennikowa „Zimowa wiśnia” Ivar wcielił się w rolę imponującego moskiewczyka Gerberta, pracującego w Szwajcarii. Po premierze tego filmu w Kalninsza zakochały się wszystkie kobiety w ZSRR.
W 1992 roku podczas kręcenia filmu „Tajemnice rodziny de Granchant” 44-letni Ivar poznał litewską studentkę Aurelię Anuzitę, która do tego czasu zdążyła już zagrać w bardzo popularnym filmie „Pająk”.
Aurelia miała zaledwie 20 lat i była w tym samym wieku co starsza córka Iwara, ale nie przeszkodziło to w nawiązaniu namiętnego romansu. Kalninsz nie ukrywał przed żoną swojego związku z młodą pięknością: Ilga była w szoku, ale nic nie mogła na to poradzić. Doszło do rozwodu.
Aby poślubić Aurelię, Kalniņš był gotów na wszelkie poświęcenia: w szczególności aktor, który od urodzenia był katolikiem, przeszedł na luteranizm.
W 1993 roku zakochani wzięli ślub, a rok później Aurelia urodziła mężowi syna, Mikasa.