Przy długim stole konferencyjnym siedzieli członkowie zarządu. Wszyscy w garniturach, spięci, z rękami złożonymi jak na przesłuchaniu. Ale nie oni byli najważniejsi.
Na końcu stołu, w fotelu dyrektorskim, siedziała Lucía.
Tyle że nie ta Lucía z poranka — z rozbitym policzkiem i drżącymi dłońmi. Ta miała włosy upięte, elegancki garnitur w kolorze głębokiej czerni i spojrzenie, którego Hector nigdy wcześniej u niej nie widział. Spokojne. Lodowate. I absolutnie pewne.
Obok niej stał mężczyzna z aktówką.
— Dobry wieczór, panie Hectorze — powiedział spokojnie. — Proszę usiąść.
Hector parsknął nerwowo.
— Co to ma być? Lucía, zwariowałaś? To jakieś przedstawienie?
Nikt się nie zaśmiał. Nawet nikt nie drgnął.
Lucía powoli odłożyła dokumenty na stół.
— Nie, Hector. To nie przedstawienie. To przejęcie.
W pomieszczeniu zapadła cisza tak gęsta, że aż dzwoniła w uszach.
— Przejęcie czego? — warknął. — Ty? Ty nie masz nic. Jesteś nikim bez mojego nazwiska.
Lucía spojrzała na niego uważnie, jakby patrzyła na kogoś bardzo odległego.
— Bez twojego nazwiska, Hector, jestem właścicielką 42% udziałów tej firmy.
Zrobił krok w tył.
— Co ty bredzisz…
Prawnik obok niej otworzył teczkę.
— Pani Lucía de la Vega odziedziczyła udziały po zmarłym ojcu dwa miesiące temu. Dokumenty zostały ujawnione dziś rano zgodnie z procedurą sukcesji i zatwierdzone przez radę nadzorczą.
Hector poczuł, jak robi mu się gorąco.
— To niemożliwe… ona nic nie wiedziała o firmie…
Lucía przerwała mu spokojnie:
— Wiedziałam wystarczająco. A kiedy ty uderzyłeś mnie w twarz… zdecydowałam, że przestanę być „nikim”.
Wstała.
I wtedy Hector po raz pierwszy zauważył coś jeszcze — na ekranie za nią, który właśnie się włączył.
Stare zdjęcie. Archiwalne nagrania. Dokumenty.
I nazwisko jego matki.
Doña Carmen.
Hector pobladł.
— Co to jest?
Prawnik odchrząknął.
— Pani Carmen była współuczestniczką wcześniejszych operacji finansowych związanych z ukrywaniem długów i nielegalnymi transferami. Wszystko zostało dziś przekazane prokuraturze gospodarczej.
Drzwi sali otworzyły się ponownie.
I do środka weszła Doña Carmen.
Ale bez torby z bułkami. Bez uśmiechu. Bez tej arogancji.
Tylko z kajdankami informacji, które zarząd już znał.
Hector patrzył na nią jak sparaliżowany.
— Mamo… co ty zrobiłaś?
Ona nie odpowiedziała od razu. Spojrzała na Lucíę, potem na syna.
— To nie ja to zrobiłam, Hector. Ty sam to zrobiłeś. Kiedy myślałeś, że możesz wszystko kupić i wszystko kontrolować.
Lucía podeszła bliżej stołu.
— A wiesz, co jest najciekawsze? — powiedziała cicho. — Nagrania z naszego mieszkania też już są zabezpieczone.
Hector zbladł jeszcze bardziej.
— Nie…
— Tak — odpowiedziała spokojnie. — I wszyscy tutaj już wiedzą, co robiłeś w domu. Nie tylko jako dyrektor.
Przez chwilę nikt się nie odezwał.
Potem Lucía spojrzała mu prosto w oczy.
— A teraz, Hector… zamknij się i usiądź.
Dokładnie te same słowa, które on powiedział jej rano.
Tyle że tym razem nikt już nie miał wątpliwości, kto naprawdę rządz