Niektórzy nazywają mnie rozwódką, ale ja nazywam siebie wolną kobietą. Rozwiodłam się z mężem siedem lat temu i zyskałam wolność. Mieszkaliśmy z moim mężem przez dwadzieścia lat, wychowywaliśmy naszą córkę i w pewnym momencie postanowiliśmy się rozwieść. Cóż, jak zdecydowaliśmy… Wszystko zaczęło się, gdy mój mąż zaczął mówić do mnie wysokim tonem i przeklinać. Kiedy nie był w nastroju, zachowywał się agresywnie, wariował, krzyczał. Starałam się zachowywać spokojnie, próbowałam go uspokoić, powstrzymać i negocjować, mówiąc: “Kochanie, rozumiem, że masz problemy w pracy, napięte relacje z rodzicami, ale nie musisz robić ze mnie kozła ofiarnego”. Początkowo, po rozmowach, zachowywał się normalnie,

Potem wrócił do swoich starych nawyków. Zaczął pić i zachowywać się coraz gorzej. Nie wiem jak, ale udało mi się przekonać go do podpisania papierów rozwodowych. Podczas procesu rozwodowego powiedział mi, że ostatnio nic do mnie nie czuł i dlatego tak się zachowywał. Teraz jestem wolną kobietą. Ochłonęłam też wobec niego, więc nie przyjęłam tego tak mocno. Teraz mam 51 lat, jestem kobietą, która robi co chce, cieszy się życiem. Nie ma nic lepszego niż wolność. Co więcej, nikt niczego ode mnie nie wymaga, nikt nie czeka na mnie w domu ze słowami “gdzie byłaś, z kim byłaś, jestem głodny, ugotuj coś szybko”. Naprawdę podoba mi się taki styl życia. Moim przyjaciołom i rodzinie nie podoba się to tak bardzo. Wszyscy próbują znaleźć dla mnie randkę, umówić mnie na randkę. Nie podoba mi się to, ponieważ wielokrotnie mówiłam im, że jestem bardzo szczęśliwa sama, nie interesują mnie związki.

Ale oni mi nie wierzą. Ostatnio moja koleżanka znalazła mi kandydata na męża, jest jej krewnym. Powiedziała mi, że zaprasza mnie na randkę. Postanowiłam się zgodzić dla żartu. Byłam rozbawiona i ciekawa kim jest, chciałam go wypróbować. W wyznaczonym dniu poszłam na randkę, nawet nie pytając koleżanki o szczegóły dotyczące kandydata. I tak przyszłam na randkę, a dziadek mnie poznał. Nie dziwcie się, miał 75 lat. Nie pracuje (logiczne), otrzymuje niewielką rentę, nie ma domu i jest wdowcem. Byłem po prostu w szoku. Okazało się, że ludzie mieli mnie za głupią. Myśleli, że może się u mnie schronić, a ja będę jego opiekunką i będę się nim zajmować. Chce mi się płakać i śmiać.

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.

By admin

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *