Latem mój mąż zaproponował mi, żebym odebrała samochód: “Alyona, potrzebujemy samochodu. Spędzasz tyle czasu na przystanku, czekając na właściwy autobus. A nasz czas jest cenny, wciąż jesteś przeziębiona i chora. Mając samochód, mogę zabrać cię do pracy raz lub dwa razy. I nie jesteśmy biednymi ludźmi, potrzebujemy go dla naszego statusu” – argumentował mężczyzna. Pomyślałem o tym i zdecydowałem, że w jego słowach jest trochę prawdy.

Ustaliliśmy, że co miesiąc będziemy oszczędzać na nowy samochód. Mąż chciał go zarejestrować na siebie, bo miał prawo jazdy i wiedział, jak załatwić formalności. Moje dochody były stabilne, pracowałam jako menadżer. Ale mój mąż miał własną firmę. Zarabiał tyle, ile mógł miesięcznie.

Zdecydowaliśmy, że oddamy dokładnie połowę naszych zarobków. Okazało się, że jest to równa kwota między nami. Po kilku miesiącach zaczęłam zauważać, że mój mąż nie wrzuca pieniędzy do wspólnej skrzynki. Postanowiłam milczeć, ponieważ nie chciałam go urazić. Byłam pewna, że się dołoży. Nie robił tego, ale kiedyś powiedział mi: “Musimy zacząć wpłacać więcej. W przeciwnym razie nie będziemy w stanie kupić samochodu przed Nowym Rokiem.

W tym miesiącu powinieneś dostać premię. Postaram się też znaleźć trochę pieniędzy, żebyśmy mogli inwestować po równo”. Tak jak ustaliliśmy, wrzuciłam pieniądze do pudełka, czyli połowę mojej pensji i całą premię, ale mój mąż znowu nic nie wrzucił. Nie chciałam dłużej tego znosić. W następnym miesiącu wydałam wszystkie pieniądze na siebie i prezenty dla rodziców.

Mężczyzna zauważył, że nie ma doładowania i przewrócił oczami. “Nie możemy oszczędzać na taki samochód. Co ty robisz z tymi pieniędzmi? Mieliśmy umowę. Potrzebujemy samochodu, nie zapominaj o tym. Dlatego proszę cię o pieniądze, bo nie zdążymy kupić samochodu przed Nowym Rokiem”. Wściekłam się i powiedziałam mu wszystko, co nagromadziło się we mnie przez ostatnie kilka miesięcy. Liczy moje pieniądze i uważa, że ma prawo nimi dysponować.

A ja nie mogę ingerować w jego własny budżet. Tak, oczywiście. Kiedy powiedziałam mu, że tylko ja inwestuję w jego marzenie, a on nie wrzucił ani grosza do wspólnej skrzynki, zamilkł. Wiesz, że mam problemy biznesowe. Wierzyciele na mnie naciskają, wszystko idzie na spłatę kredytu. Nie kupiliśmy jeszcze samochodu. Uznałem, że jeśli chce mieć samochód, powinien sam na niego zaoszczędzić.

 

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.

By admin

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *