Moja teściowa czuła się bardzo niekomfortowo, ponieważ została zmuszona do zamieszkania z nami. Tak się złożyło, że teściowa mieszkała w moim mieszkaniu. Mój mąż i ja nigdy o nic jej nie obwinialiśmy. Ale ona ciągle czuła się jak obca. Bała się wychodzić z pokoju, żeby coś zjeść. Moja teściowa nie mogła też pójść do toalety, kiedy wszyscy byliśmy w domu. Co miesiąc próbowała podsuwać mi jakieś pieniądze ze swojej skromnej emerytury, a całymi dniami, gdy wszyscy byliśmy w pracy, myła podłogę i wycierała naczynia do połysku.

Postanowiłem, że nie mogę tak dłużej żyć, muszę coś zrobić. Teraz za każdym razem, gdy mnie widzi, łzy napływają jej do oczu”. W naszej rodzinie tak się złożyło, że matka mojego męża mieszkała z nami pod jednym dachem. Jej najstarsza córka, Irina, oszukała matkę, kiedy zamieniła się mieszkaniami, co jest bardzo trudne do zrozumienia dla mnie jako kobiety i córki. Nie mogliśmy z mężem zostawić teściowej Nadieżdy Stiepanownej na ulicy.

W naszym domu teściowa ciągle czuła się zbędna. I szczerze mówiąc było mi jej bardzo żal. Po raz kolejny bała się wyjść z pokoju, a ja musiałam wyciągać ją na jedzenie prawie siłą. Nadieżda Stiepanowna to inteligentna i skromna kobieta, zawsze dobrze się dogadywałyśmy, nigdy nie powiedziała mi złego słowa, traktowała mnie jak swoją, ale z pewnym szczególnym szacunkiem. Tak więc osobiście nie widziałem żadnych problemów w życiu z teściową. Ale dla niej mieszkanie z nami było bardzo niekomfortowe i dobrze ją rozumiem, zawsze starała się dawać nam pieniądze ze swojej i tak niewielkiej emerytury:

– “Masz, chcę ci dać trochę pieniędzy na rachunki za media, weź je” – matka mojego męża raz w miesiącu wręczała mi kopertę, a jej ręce drżały z podekscytowania. Wierzyłam, że matka mojego męża bardziej potrzebowała tych pieniędzy. Co więcej, nie byliśmy w potrzebie, dzięki Bogu. Nigdy nie było z naszej strony żadnych wskazówek, aby zapłacić za mieszkanie lub kupić jedzenie do domu. Uważaliśmy, że branie pieniędzy od najbliższej osoby jest całkowicie niewłaściwe. Co więcej, wychowała mojego męża i uczyniła go dobrym człowiekiem, za co będę jej wdzięczna przez całe życie.

Ale Nadieżda Stiepanowna nie mogła tego zrobić:- Jest mi bardzo niewygodnie, że siedzę ci na karku. I że ci przeszkadzam, masz własną rodzinę i czujesz się przy mnie nieswojo, wszystko rozumiem.I przez cały dzień, kiedy ja i mąż byliśmy w pracy, a córka w szkole, Nadieżda Stiepanowna pilnie sprzątała i ścierała naczynia do połysku. Chociaż sama nie jest fanką wielkiej czystości, w ten sposób starała się nam podziękować. Ciągle prosiłem ją, żeby nie zawracała sobie głowy tyloma pracami domowymi, ale to było bezużyteczne.

Moja teściowa też nie mogła iść do toalety, kiedy wszyscy byliśmy w domu. Znosiła to do końca, a w jej wieku to nie jest dobre. Rozmowy i perswazje do niczego nie prowadziły: “Jestem waszym gościem i zachowuję się odpowiednio. Nie możesz mnie za nic winić” – Nadieżda Stiepanowna twardo obstawała przy swoim. Mieszkamy na przedmieściach, w pobliżu nowych budynków znajduje się sektor prywatny i kilka małych wiosek. W jednej z nich była mała chatka na sprzedaż – jeden pokój, kuchnia, jasny korytarz i łazienka.

Mały ogródek, zadbane podwórko i warzywnik – wszystko, co ważne dla osoby w wieku emerytalnym: gaz, kanalizacja, ogrzewanie elektryczne i wodociąg. Działka o powierzchni 6 arów z różnymi nasadzeniami. A cena była dla nas całkiem przystępna. Po konsultacji z Niną Siergiejewną zapadła decyzja: kupimy chatę. Zaoszczędziliśmy już część kwoty i wzięliśmy pożyczkę. Moja teściowa była niesamowicie szczęśliwa z przeprowadzki do wioski, było to wyraźnie widoczne. Miała łzy w oczach i wypytywała nas o wszystko:

– Czy to mój dom?” – powiedziała, a kiedy usłyszała pozytywną odpowiedź, zalała się łzami szczęścia. Nawet ja i mój mąż płakaliśmy, patrząc na nią. Nadieżda Stiepanowna przytuliła swojego syna, mnie i swoją wnuczkę. Wkrótce przenieśliśmy jej rzeczy do wioski, a Nadieżda Stiepanowna entuzjastycznie spacerowała po swojej posiadłości: “Tu posadzę ogórki, tam kwiaty.” Poprosiła syna, aby przestawił meble po swojemu i zaczęła odkładać rzeczy na miejsce. Wróciliśmy do domu, otrzymując więcej podziękowań i zaproszeń do odwiedzin. Dom został zarejestrowany na nazwisko jej męża. “Nie chcę, żeby moja córka Anya przyjeżdżała po swoją część.

Tak będzie lepiej dla wszystkich” – zgodziła się Nadieżda Stiepanowna. Anya nie dowiedziała się o przeprowadzce matki od razu, ale około pół roku później. Fakt, że tak bezczelnie wywabiła matkę z mieszkania, nie wydawał jej się wystarczający i przyszła do Nadieżdy Stiepanownej, aby spróbować dostać w swoje ręce spadkobiercę. Przyniosła jej prezenty i trochę ubrań, nie nowych, ale własnych, których już nie nosiła.

Początkowo Anya i jej syn planowali zamieszkać z matką, aby ich wnuk mógł oddychać świeżym powietrzem i odpoczywać w wiosce. Ale na szczęście dom był mały, co nie pozwoliło im wygodnie mieszkać z matką: podczas gdy pokój o powierzchni 15 metrów kwadratowych jest wystarczający dla jednej osoby, jest to dość problematyczne i niewygodne dla całej trójki, aby tam mieszkać. Bez względu na to, ile bólu sprawiają jej dzieci, matka wciąż je kocha.

Nadiia Stepanivna była szczęśliwa widząc swoją córkę, która przyprowadziła wnuka. Anya przychodziła do domu matki, dopóki nie dowiedziała się, że dom nie należy do niej. Zdając sobie sprawę, że nie ma nic do złapania, że nie otrzyma nic więcej od matki, Anya zniknęła tak szybko, jak się pojawiła. Nadieżda Stiepanowna rzuciła się w wir pracy w ogrodzie: sadzenia, pielęgnowania, pielenia. Świeże powietrze dobrze jej zrobiło – kobieta rozkwitła na jej oczach.

“W mojej historii nie ma dramatu ani zuchwałości. Musisz po prostu traktować ludzi tak, jak chcesz, żeby traktowali ciebie”. Nadieżda Stiepanowna przyjęła mnie jak własne dziecko, chociaż jestem dla niej zupełnie obca, nigdy w życiu nie usłyszałam od niej ani jednego złego słowa, ani w stosunku do mnie, ani do mojego dziecka. A kiedy nadszedł czas, aby mój mąż i ja odwdzięczyliśmy się tej wspaniałej kobiecie za jej dobroć, chętnie to zrobiliśmy. Teraz odwiedzamy ją cały czas, dobrze, że mieszkamy niedaleko. A ona zawsze przytula nas z radością, chociaż w jej oczach zawsze są łzy.

 

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.

By admin

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *