– “Cóż, Elena, spakuj się, wystawiliśmy ten dom na sprzedaż, jesteś teraz dorosła, możesz o siebie zadbać.” “Ale dokąd pójdę, ciociu Valya?” “Idź do swojego ojca, twoja matka i babcia wszystko przed tobą ukrywały, ale on mieszka w stolicy, wielki biznesmen, jak mówią. Tu we wsi nie masz za co żyć, podziękujesz mi później – uśmiechnęła się ciotka – a my mamy siedem osób w sklepach, karmimy je, ubieramy, obuwamy… – Kobieta położyła na stole stos starych, wyblakłych listów i czarno-białą fotografię. “Oto nasze gołębie, twój ojciec służył w miejscowej jednostce wojskowej, twoja matka straciła głowę, gdy go zobaczyła.” “Dlaczego się rozwiedli?” zapytała Olena.

– Wyjechał do miasta, a jego rodzicom musiało się nie spodobać, że zamierza poślubić wiejską dziewczynę, więc nie wrócił po Tanię. Pisał listy i listy, a potem przestał… wkrótce urodziłaś się ty.” – Więc twój ojciec nic o mnie nie wie? – Tak, Tanya była dumna, urodziła cię i nosiła sama. Mogła przynajmniej wysłać wiadomość, poprosić o pomoc…

Olena dorastała z matką i babcią, nic nie wiedziała o ojcu, a w ich rodzinie nie było zwyczaju mówienia o nim. Podejmowano wszelkie próby, ale matka milczała. Babcia zmarła pięć lat temu. A jej matka zmarła niedawno, od dawna cierpiała, nie było pieniędzy na lekarstwa, a pomocy nie można było oczekiwać… Gdyby tylko ciotka Walia powiedziała Ołenie o ojcu wcześniej… ale co teraz o tym myśleć? Następnego dnia po tej rozmowie spakowała swoje rzeczy, wzięła chusteczkę matki i pierścionek babci, stos listów ze starym zdjęciem rodziców i pojechała na dworzec kolejowy.

Stolica przywitała ją zimnym, ulewnym deszczem, a jej stary płaszcz nie chronił jej przed przeszywającym wiatrem. Przechodziła obok jasnych witryn sklepowych, pięknych szyldów i gwaru życia stolicy, do którego wciąż musiała się przyzwyczaić. Stojąc w pobliżu jednego z nich, Elena odkryła, że brakuje jej torby, w której znajdowały się pieniądze i rzeczy osobiste … za radą ciotki włożyła dokumenty do tajnej kieszeni na piersi i to wszystko. Ale co teraz zrobić, nie pamiętała adresu, a znajdował się on właśnie w kieszeni zaginionej torebki… Siadając na walizce, dziewczyna rozpłakała się. Źle się czujesz? – usłyszała czyjś głos, podniosła wzrok – nie, nic mi nie jest, jestem tylko… trochę zmęczona.

Głos należał do młodego mężczyzny w wieku około dwudziestu pięciu lat – Czy mogę cię podwieźć do domu, nie wyglądasz dobrze – Nie mam tu domu. Przyjechałam kilka godzin temu… Lena nie mogła już mówić, nagle zdała sobie sprawę, że nie ma dokąd pójść, przecież na początku miała nadzieję, że ojciec chociaż jej pomoże, była naiwna… Tymczasem mężczyzna pomógł jej wstać, wziął walizkę i zaprowadził do samochodu – Chodź, mieszkam niedaleko, przynajmniej możesz się ogrzać, napić herbaty, a potem pomyślimy jak ci pomóc.

 

Więc on jest twoim ojcem?” – Tak, okazuje się, że tak, na listach widnieje również podpis Igora Iwanowa… – To jest to… tak, – Aleksiej uśmiechnął się, – więc jesteś moją przyrodnią siostrą, cóż, miło cię poznać. Chodź, napijemy się herbaty, jesteś zmęczona drogą… – Tatiana… Kiedy pierwszy raz zobaczyłem ją w miejscowym sklepie, nie mogłem oderwać od niej oczu, jaka była piękna… – Więc jesteś jej córką? Lena stała przewracając się z nogi na nogę, poprzedniej nocy nie spała całą noc, ciągle myślała jaki on by był, jak by ją poznał?

Czy ją przegoni? Drzwi otworzył wysoki mężczyzna o gęstych siwych włosach, ale wciąż wyglądający dość młodo. Mamy ważną sprawę do omówienia – zaczął Oleksii. Podczas gdy Lena się rozglądała, Aleksiej położył na stole stos listów i fotografię. Ręce Igora Pietrowicza drżały i nikt nie mógł się domyślić, jak bardzo Tatiana była droga jego sercu, dlaczego musiał zerwać ich związek w imię małżeństwa, które było korzystne dla interesów jego ojca.

Nikt nie wiedział, że kilka razy odwiedzał Tatianę, ale ona go nie wpuszczała, nie słuchała, a wszystko można było jeszcze zmienić. Witaj w domu – przytulił Elenę – bardzo kochałem twoją mamę, nie płacz, wszystko będzie dobrze, uwierz mi, gdybym wiedział o tobie wcześniej… Minęło kilka lat, Elena i Aleksiej zaprzyjaźnili się; Igor Pietrowicz, przeszedłszy na emeryturę, przekazał zarządzanie firmą synowi i córce. A jego duży, pusty dom wypełnił się stukotem dziecięcych stóp i śmiechem małych wnuków.

 

Wiele osób dzieli się z nami swoimi historiami, aby dowiedzieć się, co inni o tym myślą. Jeśli masz swoją opinię lub sugestię dotyczącą tej historii, proszę napisz ją w komentarzach na Facebooku.

By admin

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *