Po ślubie mój brat i jego żona postanowili kupić mieszkanie na kredyt. I z jakiegoś powodu postanowili od razu mieć dziecko. Aby zaoszczędzić pieniądze, zamieszkali z moją matką i ze mną. Oboje ciężko pracowali, siedem dni w tygodniu. Do domu wracali tylko na noc. Nawet zabrali ją do porodu z jej miejsca pracy. Nowo narodzony chłopiec otrzymał imię Marek. Po dwóch miesiącach karmienia piersią żona brata straciła mleko. Dziecko zostało przestawione na mleko modyfikowane. Nasza matka uczyła w szkole i pracowała do południa. Postanowiły więc, że młoda będzie pracować na pół etatu. Matka wracała z pracy, a synowa uciekała do pracy.
Ja, wówczas licealistka, pomagałam matce ze wszystkich sił i możliwości. Gdy Marek miał rok, mój brat z żoną kupili mieszkanie i wyprowadzili się do nas. Wkrótce ukończyłam szkołę średnią i wyjechałam na studia do innego miasta. W tym czasie moja mama została już emerytką i mogła poświęcić więcej uwagi swojemu wnukowi. Tak więc mój brat i jego żona przywozili Marka do domu mojej mamy i wieczorem zabierali go z powrotem. Zarówno mama, jak i Marek byli zadowoleni ze swojego życia. Gdy chłopiec był chory, zostawał u mamy. Po co wozić chore dziecko tam i z powrotem? Marka nie posłano do przedszkola.
Nasza mama wychowywała wnuka, dopóki żona brata dwa miesiące temu po raz drugi nie poszła na urlop macierzyński. Młodzi spłacili już kredyt hipoteczny i postanowili, że tym razem kobieta weźmie cały urlop macierzyński. A kiedy młoda matka była w domu, przestali przyprowadzać Marka do babci. I wtedy zaczęły się narzekania na matkę i jej metody wychowywania dzieci: Jak nauczycielka może tak rozpuścić dziecko? Nie chce nic robić sam, ignoruje mnie, jest posłuszny tylko wtedy, gdy go biję pasem. Zepsułaś nam dziecko – skarżyła się synowa do mojej matki. Mój brat wspierał swoją żonę. Gdyby odważyła się tak krzyczeć na moją matkę przy mnie, w mgnieniu oka ustawiłabym tę parę na swoim miejscu.
