W sobotę, wczesnym rankiem, Filip i Wiktor dotarli do wioski do domu, który odziedziczyli po mamie. Spokojnie przekroczyli próg domu. Łóżko było schludnie zaścielone… Wydawało się, że matka właśnie wyszła i lada chwila wróci. Tylko kurz zdradzał półroczną nieobecność kobiety. Na stole stało pudełko po butach. Filip otworzył pudełko i zadygotał.
Jak to często bywa, dzieci mieszkają z rodzicami, potem dorastają i zapominają o ich istnieniu. W przypadku Filipa i Wiktora jest odwrotnie. Kiedy Filip miał 12 lat, jego ojciec opuścił rodzinę, a raczej po prostu zniknął i nie płacił nawet alimentów na dzieci. Matka chłopców musiała pracować na dwa etaty, aby zapewnić chłopcom dobrobyt, nie odmawiając im niczego.
Kobieta ciężko pracowała, a widząc to Filip chciał jak najszybciej znaleźć pracę, aby pomóc matce finansowo. Któregoś dnia ich matka powiedziała, że chce się przenieść na wieś, aby pobyć z matką. Pojechała. Jednak ze wsi nie wróciła ich matka, a jedynie babcia. Nigdy więcej nie zobaczyli swojej matki. Przez wiele lat nawet do nich nie pisała, a babcia, gdy chłopcy pytali ją o matkę, odpowiadała, że nie ma czasu rozmawiać z nimi na takie tematy. Mimo że nie widzieli się od wielu lat, chłopcy nadal bardzo ją kochali i trudno im było to znieść. Sąsiadka ich matki dała im klucze do domu na wsi, ale potrzebowali czasu, żeby się do tego psychicznie przygotować, nie pojechali od razu do domu…
Tak więc te klucze leżały na nocnej szafce przez rok, aż Filip przypomniał sobie o nich, zebrał całą swoją wolę i postanowił to zrobić. Filip poprosił brata i razem pojechali do wsi. Łóżko było pięknie pościelone, wszystko schludne, czyste i gdyby nie kurz, wydawałoby się, że ich mama niedługo wróci do domu. Zauważyli obok łóżka pudełko po butach. Filip
otworzył pudełko i był zszokowany tym, co zobaczył. Na dnie pudełka znajdował się list z informacją, gdzie są pieniądze na pogrzeb, a także wiele innych listów, w których ich matka pisała, że bardzo chce zobaczyć chłopców, ale zdrowie jej nie pozwala.W tym momencie obaj zaczęli płakać. Byli niesamowicie przerażeni, ponieważ przez te wszystkie lata myśleli, że matka ich porzuciła, tak jak ich ojciec, a ona po prostu walczyła z chorobą i nie chciała, żeby chłopcy ją tak widzieli.