Varyę obudził hałas dochodzący z ulicy. Za oknem panował letni upał, ciężki żar unosił się w powietrzu, jakby otulając wszystko dookoła. Pielęgniarka, zauważając, że pacjentka nie śpi, uchyliła lekko okno, wpuszczając do pokoju rzadki podmuch świeżego wiatru. Varya powoli, ostrożnie podniosła głowę – jej mięśnie były zesztywniałe po długich dniach leżenia, a jej ciało wydawało się obce i niesforne. Wyjrzała przez okno i zobaczyła matkę z dwójką dzieci wypisywanych na ganku kliniki przedporodowej. Witała ich cała delegacja krewnych – radosne twarze, kwiaty, uśmiechy. W centrum tego całego radosnego zgiełku stał młody mężczyzna z wielkimi niebieskimi balonami w rękach, które wesoło powiewały na lekkim wietrze.
– Więc, chłopcy… – pomyślała sobie Varya, a jej oczy mimowolnie wypełniły się łzami. Nie radość, nie smutek – jakaś dziwna mieszanka uczuć, których nie potrafiła nazwać. Były to łzy wspomnień, bólu, nadziei i strachu.
Znów była tam, w koszmarze, który towarzyszył jej przez ostatnie miesiące. Wydarzenia nadeszły z taką siłą, jakby wydarzyły się zaledwie wczoraj.
Jeszcze niedawno Varya była szczęśliwa. Promienna, pełna życia, dowiedziała się, że jest w ciąży. Ta wiadomość była dla niej prawdziwym darem losu. Wieczorem przy kolacji z drżeniem w głosie podzieliła się nią z mężem Stasiem. Nie ukrywał swojej radości – jego twarz dosłownie promieniała szczęściem. Byli nowożeńcami, świeżo po ślubie, ale kochali się tak, jakby znali się całe życie.
Varya natychmiast umówiła się na wizytę, zaczęła monitorować swoje zdrowie, każdy dzień był wyjątkowy, wypełniony oczekiwaniem i oczekiwaniem. Poszli razem na pierwsze badanie USG, trzymając się za ręce jak dzieci idące do wesołego miasteczka. Ale zamiast magicznego zdjęcia z małym serduszkiem w środku, usłyszeli słowa, które wywróciły ich świat do góry nogami.
Diagnoza była brutalna i bezlitosna. Lekarz mówił długo, używając terminów medycznych, które brzmiały jak obce zaklęcia. Pod koniec jej opowieści pojawiło się zdanie, które Varya zapamiętała najbardziej:
– W twoim przypadku lepiej poddać się aborcji. Diagnoza jest nie do pogodzenia z życiem.
Stas zbladł. Varya nie płakała. Po prostu wpatrywała się przed siebie, nie rozumiejąc, jak to możliwe. Jak coś, co nawet nie zdążyło się urzeczywistnić, mogło być “niekompatybilne”?
– Ale jak to się stało? – zapytał, starając się zachować spokój.
Lekarka tylko obojętnie wzruszyła ramionami i kontynuowała swoje wyjaśnienia, jakby mówiła nie o ludzkim życiu, a o jakiejś awarii technicznej.
Varya domagała się powtórnych analiz, konsylium specjalistów, dodatkowych badań. Chciała wierzyć, że to pomyłka, wypadek, niedopatrzenie. Ale odpowiedź pozostała taka sama. Jedyną dodatkową rzeczą, jaką zalecili lekarze, było wykonanie amniopunkcji w celu potwierdzenia diagnozy.
Zgodziła się. Co innego mogła zrobić? Tylko ból i strach. Kilka dni później wyniki potwierdziły jej najgorsze obawy. Ponownie zalecono jej przerwanie ciąży.
Varya udała się do szpitala. Wszystko działo się jak we śnie. Jakby ktoś inny podejmował decyzje, ktoś inny podpisywał papiery, ktoś inny leżał na stole operacyjnym. Poprosiła o znieczulenie ogólne – nie chciała nic widzieć, nie chciała słyszeć żadnego dźwięku, nie chciała czuć.
– To koniec, wyszeptała do siebie, gdy po raz pierwszy mogła zostać sama. A potem, przykrywając głowę kocem, płakała cicho w poduszkę, aż jej łzy wyschły.
Dwa dni później Stas zabrał ją do domu. Był zmartwiony – dawna Varya już nie istniała. Przed nim stał cień kobiety, którą kochał. Poruszała się mechanicznie, jej oczy były ospałe, a głos ledwo słyszalny. Objął ją ramionami, przyciągnął mocno do siebie, przeczesał dłonią jej włosy, próbując przywrócić ciepło i pewność siebie.
– <4>Varya, jestem z tobą. Kocham cię. Wszystko będzie dobrze”, wyszeptał, nie wiedząc, czy wierzy w te słowa.
– Nie, Stasiu… nic nie będzie – odpowiedziała, wtulając się w jego ramię i znów się rozpłakała.
Minął rok. Czas nie leczy, ale pomaga trochę uciec od bólu. Varya poszła do pracy, starając się nie myśleć, nie pamiętać. Czasami zostawała do późna i wracała do domu późno, prawie o świcie. Praca stała się jej kołem ratunkowym, choć czasami czuła, że skorupa zaczyna ją przygniatać.
Niespodziewanie Stas zaproponował, żebyśmy pojechali do jego rodziców na wieś. Podróż pociągiem zajęłaby kilka godzin. Varya nie miała nic przeciwko – zmiana scenerii nie zaszkodzi. Stas miał nadzieję, że świeże powietrze, przyroda i opieka krewnych pomogą jego żonie trochę się zrelaksować, przypomnieć sobie, co to znaczy być żywym człowiekiem, a nie cieniem przeszłości.
– Pójdziemy na spacer do lasu, popływamy w rzece, odwiedzimy naszych rodziców, – namawiał ją, starając się ją pocieszyć.
W piątek wieczorem Stas spotkał się z Varią po pracy i pojechali prosto na dworzec kolejowy. Pociąg już się zbliżał, gdy znaleźli się na peronie. Stas pobiegł po bilety, a Varya czekała przy wagonie. W tym momencie nagle podeszła do niej Cyganka. Jej oczy rozbłysły, a głos brzmiał pewnie i nieco tajemniczo:
– Urodzisz bliźnięta w dniu swoich urodzin..
I zanim Varya zdążyła cokolwiek powiedzieć, kobieta zniknęła, jakby rozpłynęła się w powietrzu, pozostawiając po sobie jedynie cień oszołomienia i niepokoju.
Chwilę później podszedł do niej Stas.
– <3>Varya, co się z tobą dzieje? Drżysz.
– Nic… Po prostu wydawało się… Dostałeś bilety?
– Tak, chodźmy do powozu..
Cyganka nie chciała wyjść z głowy Varyi. Jej myśli wirowały jak liście na jesiennym wietrze. Kiedy pociąg ruszył, zebrała się na odwagę i zapytała:
– Stasiu, czy widziałeś Cygankę, gdy do mnie podchodziłeś?
– Nie, nie było nikogo, odpowiedział stanowczo.
– Może naprawdę to sobie wyobraziłam…- mruknęła Varya, próbując przekonać również samą siebie.
W wiosce poczuła się lepiej. Świeże powietrze, przytulny domek, opieka starszych – wszystko to stopniowo zaczęło łagodzić ból. Po raz pierwszy od wielu miesięcy Varya miała dziwny sen: trzymała w rękach dwie duże ryby. Rano nie od razu zrozumiała znaczenie tego obrazu, ale podczas śniadania zapytała teściową:
– Maria Iwanowna, co ci się śni o rybach? Śniło mi się, że trzymam dwie sztuki.
– Varyusha, do ciąży! – kobieta wykrzyknęła podekscytowana.
– Nie, nie zwracaj na to uwagi, – Varya próbowała ją zbyć.
– Wkrótce dasz mi wnuki, – Maria Iwanowna uśmiechnęła się, najwyraźniej wierząc w swoje słowa.
– Wierzysz w sny?” – Varya wciąż miała wątpliwości.
– Wierz lub nie, ale ryby zawsze śnią o ciąży. To omen, odpowiedziała z przekonaniem kobieta.
Miesiąc później Varya miała opóźnienie. Na początku nie zwracała na to uwagi – stres, zmęczenie, zmiana klimatu… Ale po kilku dniach poczuła się słabo i miała mdłości. Wspomnienie przeszłości wróciło, ale teraz – z nową nadzieją. Kupiła test w aptece, wróciła do domu i bez rozbierania się poszła do łazienki. Dwa paski. Czyste, wyraźne, nie pozostawiające wątpliwości.
Wybiegając, wpadła na Stasia, który właśnie wchodził do mieszkania.
– Stas, jestem w ciąży!
– Varya… tak się cieszę. Kocham cię, – wyznał, przytulił żonę i mocno pocałował.
Tej nocy Varya zasnęła w ramionach ukochanego mężczyzny, szczęśliwa i pewna, że wszystko będzie inaczej. I rzeczywiście – wszystko potoczyło się inaczej.
Podczas wizyty lekarz potwierdził ciążę i dodał jeden ważny szczegół:
– Bliźnięta..
– Bliźnięta? – Varya nie mogła uwierzyć własnym uszom.
– Tak, lekarz uśmiechnął się.
To był znak. Znak, że życie się nie skończyło. Że ból można przezwyciężyć. Że jest miejsce na drugą szansę.
Wszystkie badania były w normie. Lekarz zalecił jej jedynie pozostanie na porodówce przez ostatni miesiąc, aby zminimalizować ryzyko. Ale Varya czuła się świetnie. A kiedy nadszedł dzień jej narodzin, na sali porodowej rozległy się pierwsze krzyki – głośne, zdrowe, pełne życia.
Dwóch chłopców, wyglądających jak ich ojciec, urodziło się tego samego dnia.
I tak, dzisiaj, na werandzie szpitala położniczego, stał bardzo szczęśliwy ojciec z ogromnymi niebieskimi balonami, bukietem kwiatów i prezentami dla personelu medycznego. Stas czekał na swoją Warię, na swoich synów.
Pewnego dnia, spacerując z wózkiem po podwórku, Waria znów zobaczyła Cygankę. Podeszła cicho, jak cień, i powiedziała:
– Więc, urodziłaś bliźniaki w dniu swoich urodzin?”.
Varya skinęła głową, uśmiechając się przez łzy.
– Tak..
Cyganka zniknęła tak nagle, jak się pojawiła. Jedyne, co pozostało, to wiatr bawiący się płatkami wiosennych kwiatów i dwa małe serduszka bijące obok jej własnego.