„Urodź mi syna! Inaczej nie wpuszczę cię do domu! Będziesz spać w kurniku!”

Kochany, pomyśl tam na górze, jak obrazić swoją żonę. Kiedy wszystko przemyślisz, daj znać! Ja cię spuściłam – krzyczała sympatyczna kobieta z kabiny dźwigu. A na haku wisiał domek, który można spotkać na każdym wiejskim podwórku.

Kiedy w wiosce wspominają tę historię, kobiety wybuchają śmiechem, a mężczyźni zawstydzeni opuszczają wzrok i rumienią się. Legendę o tym, jak Taya nauczyła swojego męża, zna każdy w okolicy. Nadszedł czas, byście i wy poznali tę historię.

Taya, delikatna i urocza dziewczyna, od dzieciństwa marzyła o zostaniu dźwigową. Nie wiadomo, co dokładnie przyciągało ją do tego zawodu. Podczas gdy inne dziewczynki bawiły się lalkami, ona z przyjemnością bawiła się samochodzikami razem z chłopcami. I ciągle prosiła rodziców o zabawkowy dźwig.

Ale matka i ojciec nie przyzwyczaili się spełniać dziecięcych kaprysów. Wiejskie życie jest surowe. Jest mało czasu na zabawę. Zamiast tego rodzice mówili córce, że pora zostawić dziecięce rozrywki i zająć się pracą w gospodarstwie.

Taya posłusznie prowadziła krowy na pastwisko, podlewała nieskończone grządki warzyw, plewiła, karmiła zwierzęta, zbierała jajka i nosiła drewno i wodę do łaźni.

„Urodź mi syna! Inaczej nie wpuszczę cię do domu! Będziesz spać w kurniku!”

W szkole dziewczyna nie wyróżniała się szczególnie. Była przeciętną uczennicą. W dzienniku nie miała dwójek, i za to była wdzięczna. Z wszystkich przedmiotów miała stabilne trójki.

Nauczyciele kręcili głowami. Doradzili rodzicom Tayi, by zapisali ją na kurs krawiectwa lub gotowania. Chociaż jakikolwiek zawód byłby lepszy. Ich zdaniem, nie warto marzyć o czymś więcej.

Ale Taya marzyła. W swoich fantazjach widziała siebie nie jako krawcową, ale jako dźwigową, sprawnie kierującą maszyną na dużej budowie.

Uważała tę pracę za romantyczną i lekką. Wydawało jej się, że siedzenie w kabinie i poruszanie dźwigniami to nic trudnego. Łap ładunki i przenoś je z miejsca na miejsce. Piękna robota!

I tak Taya ukończyła szkołę. Nadszedł czas wyboru uczelni. Dziewczyna wiedziała, że z jej przeciętnym świadectwem nie ma co marzyć o studiach, więc dzwoniła do techników i szkół zawodowych w sąsiednich miastach z jednym pytaniem: czy mają kierunek przygotowujący przyszłych dźwigowych?

I w końcu znalazła się taka szkoła. Przyjmowali tam nawet bez egzaminów. W komisji rekrutacyjnej powiedzieli jej, że w tym roku brakuje studentów i ją przyjmą. Jednak poradzili, by wybrała inny kierunek.

Wykładowcy z niepokojem patrzyli na drobną dziewczynę i mówili:

– Ty, dziewczyno, przyszłaś tu szukać męża? U nas uczą się sami chłopcy! Weźmiemy cię, jeśli naprawdę chcesz być dźwigową. Ale zapamiętaj jedno: u nas jest surowo. Jeśli coś pójdzie nie tak, od razu cię wydalimy. Nie próbuj nam tu głowy zamącić!

Ale Taya nie myślała o zamąceniu nikomu w głowie, tym bardziej o szukaniu męża. Cieszyła się, że jej marzenie się spełnia. Zostanie prawdziwą dźwigową!

Co dziwne, nauka szła jej łatwo. Szybko przyswajała teorię, poznała wszystkie zasady i normy, zdała egzaminy i zaliczenia.

Może zmotywowały ją słowa jednego z wykładowców, który powiedział studentom:

– Kto nie zna teorii, ten nie będzie dopuszczony do praktyki! Zapamiętajcie to. I nawet nie próbujcie wchodzić na dźwig, dopóki nie nauczycie się wszystkiego, co dostajecie na wykładach.

I Taya się uczyła. A potem wciągnęła się w naukę, opanowała nową terminologię i tak pewnie odpowiadała na pytania wykładowców, że ci nie mieli wyjścia, jak tylko przyznać jej same piątki.

Chłopcy, koledzy z roku, najpierw śmiali się z dziewczyny, ale potem zamilkli. Co więcej, surowi wykładowcy zaczęli stawiać ją za przykład, co bardzo dotknęło męskie ego.

Na praktykach Taya zadziwiła nie tylko wykładowców i studentów. Jej umiejętność obsługi dźwigu zachwyciła nawet doświadczonych mistrzów. Ale jeden z nich powiedział do Tayi:

– Ty, dziewczyno, jesteś urodzoną dźwigową! Ale nie będziesz nigdy pracować z dźwigiem. Żaden szanujący się kierownik budowy nie weźmie kobiety na budowę! A tym bardziej na wysokość! U was hormonami rządzi! Nigdy nie wiesz, co macie w głowie!

Taya tylko się uśmiechnęła i z niecierpliwością czekała na ukończenie szkoły. W mieście właśnie zaczynała się budowa nowego kompleksu mieszkaniowego. Twardo postanowiła, że będzie pracować tam.

I Taya zrealizowała swoje plany. Z czerwonym dyplomem w ręku udała się do kierownika budowy. Ten wysłuchał dziewczynę, ale pokręcił głową:

– Nie, dziewczyno, nie wezmę cię i nie namawiaj! Chcesz, weź pędzel, idź do malarzy! Albo rozdawaj obiady robotnikom, a na dźwigową cię nie wezmę. To nie kobieca robota. Jak u marynarzy: kobieta na statku — kłopoty. Nie proś!

„Urodź mi syna! Inaczej nie wpuszczę cię do domu! Będziesz spać w kurniku!”

Ale Taya przychodziła do kierownika codziennie. Prosiła, by dał jej szansę pokazać swoje umiejętności. W końcu uległ. Kazał jej usiąść za wolnym dźwigiem i przenieść mały ładunek. Należało go postawić dokładnie w miejscu, które oznaczył kredą.

Ciężka maszyna posłusznie wykonywała wszystkie polecenia swojej niezwykłej operatorki. Mała paczka natychmiast znalazła się na haku dźwigu i, zawisła w powietrzu, gładko opadła na znak narysowany przez brygadzistę.

Robotnicy, którzy to oglądali, zachwycili się! A kierownik pocierał tył głowy. Już żałował, że pozwolił dziewczynie usiąść za sterami dźwigu. Ale słowo mężczyzny to prawo. A on obiecał Tayi, że weźmie ją do brygady, jeśli poradzi sobie z zadaniem.

Tak Taya została dźwigową. Czuła się na wysokości zadania jak ryba w wodzie. Zaufano jej przy przenoszeniu najcenniejszych ładunków. Wiedzieli: drobna dziewczyna poradzi sobie z zadaniem. Nawet kruche konstrukcje były bezpiecznie transportowane.

Taya zaczęła dobrze zarabiać, otrzymywała premie. Ale nie spieszyła się z wydawaniem pieniędzy na ubrania czy kosmetyki. Miała inne marzenie: zbudować własny dom swoimi rękami.

W końcu Taya spełniła swoje marzenie. Z mężem wybudowali dom i żyli w miłości i dobrobycie.
Ale na świat przyszła córka. Niebieskooka i delikatna. Jednak w nocy płakała tak głośno, że wydawało się, jakby w domu zamieszkał prawdziwy mężczyzna. Michał, oczywiście, nie wysłał żony do kurnika. Ale niezadowolenie zaczynał okazywać coraz częściej.

Codziennie w domu rozlegał się jego rozkazujący głos:

— Taja, kotlety się przypaliły! Łaźnia ledwo ciepła, źle ogrzewałam! Czas kopać ziemniaki! Czym ty w ogóle zajmowałaś się cały dzień?

— Misiu, byłam z Katią. Nie mogę na długo wyjść do ogrodu. Jest bardzo kapryśna, nie chce, żebym ją zostawiała!

Michał marszczył brwi i spieszył się, by wyjść z domu, zostawiając żonę samą z płaczącą córką.

A wkrótce jego zachowanie stało się całkowicie nieodpowiednie. Czasami wracał do domu nad ranem, czasami upijał się do nieprzytomności, czasami rzucał talerzami, które, jego zdaniem, nie były dostatecznie czyste.

Taja cierpiała. Winiła siebie za to, że urodziła córkę, a nie syna. Starała się zadowolić męża, by nie wywołać jego niezadowolenia.

Gdyby teraz zobaczyli ją koledzy z uczelni lub byli współpracownicy z budowy, nie rozpoznaliby w tej wymęczonej kobiecie tej drobnej, wesołej dziewczyny. W jej oczach zgasł ogień, przestała marzyć i, wydawało się, całkowicie zapomniała, że jest utalentowaną specjalistką, nieporównywalną do swojego męża.

Pewnego dnia Tają i Michała zaprosiła na obiad ciotka. Nalegała, by para koniecznie przyszła na spotkanie, bo miała przyjść ważna gość.

Taja umówiła się z sąsiadką, by ta zajęła się córką. Sąsiadka zgodziła się. Taja z radością zaczęła wybierać strój. Od dawna nie wychodziła z domu, była z tego powodu zadowolona.

Z przyjemnością zrobiła fryzurę, wyprasowała sukienkę i właśnie malowała rzęsy, kiedy do domu wrócił Michał. Był w złym nastroju. Taja od razu smutniała pod jego spojrzeniem. A on groźnie zmarszczył brwi i zapytał:

— A ty się gdzie to wystroiłaś? Gdzie się wybierasz? Chcesz mężczyzn przyciągnąć? Kobieta powinna gotować obiad mężowi i zajmować się dziećmi! Mówiłem ci o tym sto razy! Lepiej idź i umyj toaletę. Tam narozrabiałem. Nie jest to kobieca sprawa chodzić po gościach. Zostaniesz w domu, ja sam pójdę.

„Urodź mi syna! Inaczej nie wpuszczę cię do domu! Będziesz spać w kurniku!”

Taja nie wierzyła własnym oczom i uszom. Jej mąż okazał się prawdziwym despotą i tyranem. Posłusznie ściągnęła sukienkę i zaczęła zmywać tusz z oczu. Michał w tym czasie przebrał się i wyszedł, zadowolony z siebie.

Gdy tylko zniknął z widoku, Taja rozpłakała się. Dała upust łzom, które przez długi czas powstrzymywała. W tym momencie przyszła sąsiadka, by zajrzeć do dziecka, jak się umawiały. Zobaczyła, że gospodyni jest smutna i płacze:

— Taja, co się stało? Dlaczego płaczesz? Czas się zbierać na gości! Michał mi wyszedł naprzeciw. Jak rozchulany, piękny!

— On mi zabronił, Natasha! — gorzko krzyknęła Taja. — Kazał myć toaletę! — i znów zaczęła płakać.

— Co za drań! Nie chciałam ci mówić, Taja, ale widocznie pora. Twój Michał ma kochankę z sąsiedniej wioski. Jest księgową, modnisia, mężczyźni wokół niej kręcą się, a ona wybrała twojego Michała!

Poszedł na gości bez ciebie, bo umówił się z krewną. Tam będzie ta jego miejska piękność! Pomyśl, co będziesz robić! Uprowadzą ci męża!

Taja nagle się obudziła. Spojrzała na swoją małą córkę, przypomniała sobie, jak kochający był Michał przed ślubem, i poprosiła Natashę:

— Proszę, przypilnuj córkę, Natasha. Wrócę przed zmierzchem.

— Oczywiście, nie martw się! Idziesz tam? Daj jej do zrozumienia, żeby nie ganiała za cudzymi mężczyznami i nie wprowadzała ich w błąd!

Ale Taja nie udała się na obiad. Wsiadła w autobus do okolicznego rejonu. Tam znalazła swojego byłego brygadzistę. Nie wiadomo, o czym rozmawiali, ale Taja wróciła do wioski na dźwigu.

Postawiła maszynę na podwórku, licząc, że jej pijany mąż jej nie zauważy. Potem poszła do domu i uwolniła sąsiadkę od jej obowiązków.

Zbliżała się noc. Zapadał zmierzch. Taja położyła córkę i sama położyła się do łóżka. Michała wciąż nie było. W końcu, w ciemności, usłyszała jego kroki. Mąż wrócił w dobrym humorze i lekko pijany. Coś nucił, upuszczając rzeczy. Słychać było, jak je w kuchni.

Taja nie wychodziła. Czekała, aż mąż wejdzie do pokoju. W końcu wszedł. Kobieta udawała, że właśnie się obudziła. Powiedziała mężowi:

— Misha, w domu zepsuła się toaleta. Wyłączyłam wodę. Proszę, idź do ogrodu. Bo w nocy pomylisz się i pójdziesz do toalety w domu.

Michał burknął:

— O, zostawisz mnie w domu! Teraz wszystko popsujesz. Teraz trzeba iść na zewnątrz. Na szczęście nie zdemontowali jeszcze zewnętrznej toalety! Jednak jestem sprytny i bystry. Jakby czuł, że tu wszystko popsujesz.

Michał poszedł do toalety. Dopiero usiadł, by zrobić swoje sprawy, kiedy nagle zaczęło się dziać coś niezrozumiałego. Domek zaczął się chwiać, kręcić i, wydawało się, zawisł w powietrzu. Zdezorientowany uchylił drzwi i prawie stracił mowę.

Zewnętrzna toaleta wisiała w powietrzu. A głos żony mówił:

— Kochanie, pomyśl tam na wysokości, jak źle traktować swoją żonę. Jak to przemyślisz, powiedz! Ja cię spuszczę!

Michał znowu usiadł. Ta nienormalna kobieta podniosła drewniany domek dźwigiem. Oszalała! Krzyknął:

— Tajka! Natychmiast przestań się bawić! Zejdź mnie na ziemię. Porozmawiamy!

— Co mówisz, kochany? Nic nie słyszę. Bądź ostrożny! Jeszcze spadniesz, tu jest wysoko — kilka metrów. I wstydź się sąsiadów! Co oni pomyślą, jak cię zobaczą krzyczącego bez spodni w niebie? Twoja kochanka zaraz im doniesie! Jak będziesz jej patrzył w oczy?

Michał pomyślał, że za dużo wypił i po prostu śni mu się koszmar. Śni mu się okropny sen. Oparł się o ścianę domku i zamknął oczy. Teraz upije się, a potem trafi do ciepłego łóżka obok żony.

Ale nic takiego się nie wydarzyło. Jak tylko kogut zaśpiewał i zaczęło świtać, znów zobaczył siebie wiszącego w powietrzu. Żony już nie było w kabinie dźwigu. Wyglądało na to, że poszła do domu, do córki.

„Urodź mi syna! Inaczej nie wpuszczę cię do domu! Będziesz spać w kurniku!”

A drewniany domek bujał się na wietrze i groził, że spadnie. Michał wrzasnął jakby go cięli:

— Ludzie, pomóżcie! Tajka mnie zawiesiła! Taja, zdejmij mnie stąd, przecież wiesz, że boję się wysokości!

Na progu pojawiła się Taja, a wokół domu zaczęli zbierać się sąsiedzi. Obudzili ich krzyki Michała.

A Taja stała na progu i mówiła:

— Kochanie, zapomniałeś, jak mnie kochałeś? Postanowiłam ci przypomnieć! Pomyśl o swoim zachowaniu. Chcesz odejść z rodziny, to idź. Nie będę cię trzymać! Ale nie pozwolę na dalsze znęcanie się. I umyj toaletę po sobie. Pewnie wszystko zanieczyściłeś!

A ja nie mam czasu na sprzątanie, mam inny talent! Brygadzista zaprosił mnie do pracy, pojadę do miasta. Tam tylko 15 minut autobusem. Dam radę! A za córką Natasha się zajmie. Ty musisz się nauczyć gotować obiadki i prać!

Michał zrozumiał, że żona nie żartuje. Zawołał:

— Taja, wybacz mi, na miłość Boską! Diabeł mnie podkusił! Kocham cię. I córkę kocham. Przysięgam, więcej was nie skrzywdzę! Zdejmij mnie stąd!

Taja powoli poszła do maszyny, usiadła w kabinie i odpaliła silnik. Toaleta jeszcze trochę kołysała się w powietrzu i płynnie wylądowała na swoim miejscu.

Sąsiedzi zaczęli się śmiać i szturchać swoich mężów, grożąc, że wezwą Tajkę, jeśli ci ośmielą się ich skrzywdzić. Mówią, że w tej wiosce już nie ma kłótni ani rozłamu. A mężczyźni żyją tu z szacunkiem do kobiet i są czułymi! Nie wierzycie? Przyjedźcie, zobaczcie!

„Urodź mi syna! Inaczej nie wpuszczę cię do domu! Będziesz spać w kurniku!”

„Urodź mi syna! Inaczej nie wpuszczę cię do domu! Będziesz spać w kurniku!”
Kochany, pomyśl tam na górze, jak obrazić swoją żonę. Kiedy wszystko przemyślisz, daj znać! Ja cię spuściłam – krzyczała sympatyczna kobieta z kabiny dźwigu. A na haku wisiał domek, który można spotkać na każdym wiejskim podwórku.