Wala przyszła na odczytanie testamentu teściowej po jej pogrzebie — a tam już czekali jej mąż z kochanką i ich nowo narodzonym dzieckiem! Ale kiedy prawnik zaczął czytać ostatnie słowa zmarłej, wszystkim dosłownie opadły szczęki…
Nad starym, luksusowym domem zawisła ciężka chmura, jakby niebo nie chciało przyjąć śmierci jego gospodyni. Cisza była dusząca, jak przed burzą. Drzwi skrzypnęły i Wala weszła na mozaikową posadzkę, jakby każdy krok sprawiał jej ból.
— Naprawdę mnie zaprosiła? — zapytała cicho Wala ponurego sekretarza, który wskazał jej salę, gdzie już byli zebrani spadkobiercy.
Ten tylko kiwnął głową, unikając jej spojrzenia. Jakby wiedział coś, czego nie miał odwagi powiedzieć.
Wala wciągnęła powietrze przesiąknięte zapachem starych książek, kurzu i… róż. W tym domu zawsze pachniało różami. Nawet po śmierci Marii Sergiejewny. A szczególnie teraz!
— Walu, co za niespodzianka — odezwał się znajomy głos.
Odwróciła się i zobaczyła Artura. Jej męża. Obok niego — blondynka w lekkiej sukience trzymająca niemowlę. Dziecko cicho piszczało, jakby czuło napięcie w powietrzu.
— Przyszłam, bo zostałam zaproszona — odpowiedziała spokojnie Wala, patrząc prosto na kochankę. Jej spojrzenie mówiło: „Wiedziałaś, że przyjdę, prawda?”
Artur uśmiechnął się lekko. Tym samym uśmiechem, którym kiedyś ją oczarował. Ale teraz ten uśmiech… był drapieżny.
— Mam nadzieję, że się na nic nie nastawiasz — szepnęła blondynka, zbliżając się do Wali. — Testament już został spisany. Tak jak życie!
— Życie to nie papier — odpowiedziała spokojnie Wala. — Czasem lubi sobie zażartować.
Drzwi się zamknęły. Do pokoju wszedł prawnik w surowym czarnym garniturze. Jego twarz była niewzruszona. Rzucił spojrzeniem na wszystkich obecnych, jakby ważył ich na niewidzialnej wadze.
— Dziękuję, że przyszliście — zaczął. — Maria Sergiejewna bardzo nalegała, by testament został odczytany właśnie teraz. Osobiście. W obecności… WSZYSTKICH!
Ostatnie słowo podkreślił wyraźnie, a Artur zacisnął szczęki.
Wala usiadła. Nie wiedziała, czego się spodziewać. Ale coś w niej czuło: to nie będzie zwykłe odczytanie testamentu. Jej teściowa zawsze wszystko planowała. Z zimną precyzją.
Prawnik wyjął kopertę. Otworzył ją. Spojrzał na tekst i… zamarł!
— Coś nie tak? — zapytał ktoś z kąta.
— Ona… — prawnik odchrząknął. — Poprosiła, żeby to przeczytać dosłownie. Bez zmian…
Zapadła cisza.
— „Moi drodzy, skoro to słyszycie, to znaczy, że już wam nie przeszkadzam w robieniu głupot. Ale ostatnie słowo, jak zawsze, należy do mnie…”
Wala zmrużyła oczy. Znała ten ton. I wiedziała: ZARAZ coś się wydarzy. Coś, co zmieni wszystko…
Prawnik przełknął ślinę i czytał dalej:
— „Arturze, synu mój, zawiodłeś mnie. Zamiast być opoką dla tej rodziny, stałeś się jej hańbą. Twoje dziecko z tą kobietą… nie jest winne. Ale ty — ty zostajesz z niczym. W moim testamencie nie zostawiłam ci nawet zegarka. Bo dla ciebie czas zawsze był tylko stratą.”
Artur zbladł, a blondynka odsunęła się od niego, ściskając mocniej niemowlę.
— „A ty, kochana Walu… Wiedziałam. Wiedziałam, że jesteś jedyną osobą w tym domu, która nie udawała. Zawsze byłaś szczera, dobra, wierna. Pomagałaś mi nawet wtedy, gdy mój własny syn zapomniał, że jeszcze żyję.”
Głos prawnika lekko zadrżał.
— „Wala Karpowicz otrzymuje cały majątek: dom, ziemię, udziały w firmie i wszystkie oszczędności. Niech to będzie zapłatą za godność, którą zachowała, gdy wszyscy inni ją stracili.”
Zapanowała cisza. Tak gęsta, że niemal można było ją kroić nożem. Artur otworzył usta, jakby chciał coś powiedzieć, ale nie wydobył z siebie ani słowa. Blondynka odwróciła się do drzwi, jej twarz była czerwona ze wstydu.
Wala wstała powoli. Spojrzała na wszystkich. Jej twarz była spokojna, ale w oczach błyszczał ogień, którego nikt już nie mógł ugasić.
— Dziękuję — powiedziała cicho. — Nie za pieniądze. Za to, że ktoś jeszcze wierzył, że prawda i lojalność mają wartość.
Odwróciła się i wyszła. A kiedy zamknęły się za nią drzwi, miała wrażenie, że Maria Sergiejewna właśnie się do niej uśmiechnęła — gdzieś tam, po drugiej stronie.